woensdag 26 mei,
Ik was nu weer aan de beurt om eerst te schrijven.
Waar te beginnen? Nou, bij vanmorgen natuurlijk, toen we die super-aardige en -mooie camping verlieten. Wim zei nog dat we best nog een nacht konden blijven, maar ja, verder moeten en willen we toch, en dus.....we gingen.
De " thousand-dollar-drive" dat is de weg van Ouray naar Silverton. In de folder staat dat je niet moet denken dat dit een gemoedelijke ' Sunday-afternoon-drive" is, maar een avontuur!!! vanwege de uitzichten en die hoge bergen, w.o. de Red mountain. (Er lag nog erg veel sneeuw op, maar je kon toch wel zien dat-ie rood is). Onderweg niet allen die fantastische uitzichten, maar ook enkele " stops" waar je oude mijndorpjes in verval kon aanschouwen. Hier werd nog tot 1990 gedolven! Dit zijn de San Juan Mountains!
Het was inderdaad heel erg mooi, maar niet mijn echte hobby, dus ik was best blij dat we over de twee passen waren en in Silverton aankwamen. ik had daarvan zoiets verwacht als Ouray, edoch, de werkelijkheid was iets anders. Een weids dorp; brede straten, en vooral in het begin veel vervallen panden. Ik had gelezen dat eind 19e eeuw hier 2000 mensen woonden, er 400 gebouwen waren en 29 saloons. En ook dat er een duidelijke grens was tussen de twee dorpshelften;  de ene was vroom, hardwerkend, en de andere bestond vnl uit prostituees, goddelozen, gokkers en dronkaards. In 1883 waren er 117 veroordelingen van dronken vrouwen (!). De mijnen sloten in de jaren 1990 (pas, denk ik dan)
Tegenwoordig probeert men er wat van te maken, en je kunt er skieen, mountain biken, en wat niet al, maar op ons maakte het een wat troosteloze indruk.
Er loopt een stoomtrein dagelijks tweemaal van Durango en Silverton, en daar had ik wel zin in.
Lopend van het postkantoor ( en daar hebben we inderdaad wat kaarten gebust....zouden ze overkomen???) werden we aangesproken door een ouder echtpaar: " hallo folks, how are you doing?" Wij, ook een ouder echtpaar, raakten met hen aan de praat. Ze nodigden ons vrijwel meteen voor de luch uit; toen we dat glimlachend afwezen omdat we zometeen door zouden rijden naar Durango, nodigden ze ons morgen uit, tussen de treinaankomst (12 uur) en het vertrek van de bus (14.15). Dus gebruiken we morgen in Silverton bij twee volslagen onbekenden het middagmaal. Hun huis, "dat groene daar, naast dat gele" was in aanbouw omdat het gele waarin ze jaren gewoond hadden te klein werd om alle familie in te ontvangen ("It is a mess, but you must see it"). Zij wonen in Tucson, en hebben in Silverton hun 2e huis, dat ze sinds een jaar aan het uitbreiden zijn om hun groeiende familie te kunnen ontvangen. Mac en Caroline. Verslag volgt.
We liepen naar het treinstation, een oeroud gebouw met daarin 1 dame die ons eerst wat stroef maar steeds openener tegemoet trad en met ons besprak wat de voordelen en nadelen van de verschillende treinplaatsen zijn. We hebben besproken voor morgen: heen van Durango naar Silverton per trein in de zgn Silver Vista wagon (die heeft een glazen dak ) en terug met de bus naar Durango. Een hele business die trein. maar het lijkt me heel leuk, en jullie krijgen een verslag!
Intussen gingen wij terug naar de camper, die ergens aan het begin ven het dorp stond, en reden naar Durango, weer zo'n hoge pas over. En daar staan we nu. Vorstelijke plek; de trein passeert voor de 'deur" we hebben uitzicht op bergen, en daarvoor weiden met koeien en kalfjes die een superbestaan mogen leiden. Geen vuur toegestaan, maar ja....je kunt niet alles hebben!
Van hier (2 km buiten Durango) gaat een gratis shuttle (trolley heet-ie) naar de stad, en zo kunnen we morgen ook naar het station. Vanmiddag meteen met die zelfde trolley downtown gegaan. het lijkt een enorme stad, Durango, maar is het niet. Vnl een heel lange Mainstreet, met veel grote zaken, maar het eigenlijk centrum is niet zo heel groot. Wel leuke winkels (meteen een heel leuk katten-t-shirt gekocht) en in de enorm aardige boekwinkel gesnuffeld. Het was erg warm, we kwamen wat bij in een cafeetje, namen toen de shuttle terug naar dit terrein. We blijven hier drie nachten, hebben we net besloten, we moeten dan wel verhuizen overmorgen, maar ja.........het is geen tent, dus da's geen probleem!
Ik nam een douche en zit nu te schrijven. Wim zal dit aanvullen, en dan ga ik in mijn aangeschafte koekenpan een omelet maken!
Els

Onze buurman op de camping van gisteren kende de weg naar Silverton over de Red Mountain pass goed, had hem een paar keer gefietst, vroeger. Dat is net zoiets als de Aubisque in de tour de France (onderweg zagen we daar ook vandaag een enkele fietser), een enorme klim. Op mijn opmerking dat we een week geleden de Trail Ridge Road nog gesloten vonden maakte hij de verhelderende opmerking dat de weg over de Red Mountain pass weliswaar niet druk bereden wordt, maar niet uitsluitend een touristenfunctie heeft: er wordt ook door het zakenleven gebruik van gemaakt. Daarom is hij in principe sinds de jaren negentig het hele jaar open, al is er wel eens zware sneeuwval of stormweer die hem dicht houdt. Buiten Ouray zag je een slagboom waarmee de weg gesloten kan worden. Die slagboom op een openbare weg deed me denken aan heel vroeger, toen mijn vader, als hij, toen hij predikant was in Dwingeloo naar Dieverbrug fietste om gemeenteleden op te zoeken of zo, en dan een (paar?) cent moeste betalen bij de daar toen nog bestaande tol. Ik weet nog dat hij daar verontwaardigd over was. De Duitsers hebben de tol afgeschaft.
- Het was een stoere klim, en Els houdt er niet van als ze van de bijrijdersplaats naar beneden de diepte inkijkt, maar het was mooi weer, de camper hield zich uitstekend en er waren weinig auto's op de weg. We bekeken onderweg oude mijnbouwsels van wat nu ghosttowns zijn.

'de trein, gezien van uit onze camper op de camping in Durango-

-de trolley van Durango hijst invaliden met hun rolstoel naar binnen en naar buiten-

-de camper op de Red Mountain pass-

We hebben vanaf onze camping, een paar km voor Durango, de trein zien passeren, helemaal niet zo'n mini-treintje als je zou verwachten, zes of zeven wagons achter de stoomlocomotief. Morgen passeren we dus onze camper, knusse wereld. Die trein trekt ons morgen overigens wel zo'n 3000 voet naar boven over een afstand van geloof ik70 kilometer. De bus die we terug nemen (als we ook met de trein teruggaan zijn we pas om over half zeven thuis), doet er vijf kwartier over, dus half vier terug in Durango.
Wim