maandag 17 mei (ELS), op weg naar de badlands

Vandaag zouden we dus de Badlands bereiken. Ondanks plaatjes wist ik niet goed hoe ik me dat moest voorstellen. De weg erheen, nog steeds die opwindende ,o zo stille, Interstate 90, was er NIETS; echt een ongelofelijk leeg land. Weiland, bouwland af en toe, prairie, en dat precies zoals je je een prairie voorstelt; groen/grijs, af en toe glooiend, af en toe zeer vlak. Vanuit mijn positie zag het er zo uit (zie boven).
Maar gelukkig; de beloofde Badlands bestaan echt, en ze zijn net zo BAD als ze heten. wat een onherbergzaam en deprimerend landschap! gelukkig was het prachtig weer (en later hoorden we hier op de camping dat we echt een bofje hadden, want het had enorm geregend in de laatste tien dagen, en, als het hier regent, is het meteen modderig, slipperig en glad. het zijn " gewoon" modderbergen en zo zien ze er ook uit. Alleen: dat is de opperlaag, want anders zouden ze hier al die duizenden eeuwen niet zijn  blijven staan!).
We gingen binnen door de Noord-ingang (onze annual pass van vorig jaar is nog geldig!) en bezochten eerst het Visitor's centre, waar weer zo'n frisse opgewekte ranger, zoals we ze ons herinneren van vorig jaar  uitleg en advies gaf over wat we het best konden gaan zien. Hij raadde een " loop" aan, die allerlei viewpoints langsging en ook nog zou voeren langs de steppes, waar de bisonkuddes zich gewoonlijk ophouden. Die zie ik liever dan ratelslangen, waar je steeds maar weer voor wordt gewaarschuwd.
Eerst even langs een campground. het enige die wifi biedt. Het is er stil en verlaten. het kantoor doet een beetje denken aan die houten gebouwen uit cowboyfilms, en de beheerder lijkt ook wel een cowboy met zijn verweerde bruine kop! Na onze plek besproken te hebben (net dat er nog meer bezoekers zijn gekomen) maakten we dus "the loop". een beetje gehinderd door steeds maar wegopbrekingen ( die, naar we later begrepen, hopeloos achter waren op het schema door al die regen). Steeds op gravelroads en steeds maar op 1 baan. We hebben nu wel een gloednieuwe camper, die niet rammelt (wat heerlijk) maar met al die steentjes die opvliegen is het toch niet prettig! Maar goed, het ging goed, en dank zij het stilstaan onderweg hebben we wel enorme hoeveelheden " stokstaartjes" (prairiedogs) gezien. In de verte een kudde bisons. En straks, bij het ondergaan van de zon en het vallen van de wind, moeten we op dit terrein de coyotes kunnen horen huilen.
Toen we " thuis" kwamen zakten we onderuit met een glaasje. ik probeerde de douche, die uitstekend was als je het geduld had te wachten tot het water eindelijk warm werd, en waste zelfs m'n haar. Zeer ongemakkelijk om je af te drogen en in de kleren te komen vanwege de klestnatte vloer, maar tja.......wat wil je ook in de BAD lands? Daarna konden we zelfs nog buiten eten.
Morgen op weg naar de Black Hills; dat klinkt ook al zo opgewekt!
Ik probeer nog een foto in te voegen van die grijze bergen. Ik ben daar nog niet handig in, want ze komen steeds niet op een plek die ik wil!

En dan zometeen een ws doodstille en zeer donkere nacht in! Wat zullen de sterren flonkeren.........
Els
ps; en inderdaad, hij komt helemaal bovenaan! sorry!