petrified forest

Het was niet moeilijk een beetje op tijd te vertrekken, want we stonden weer vroeg op. Het was heel koud de laatste helft van de nacht, en onze extra fleecedekens deden weer goed dienst. De kachel sprong zelfs tweemaal aan in de loop van die laatste uren.
Het was dus nog voor half acht dat we reden, Ons doel was Gallup in eerste instantie. Het landschap was heel kaal en nogal saai. Woestijn eigenlijk met hier en daar een rare rotsformatie. Ik dacht al gauw: wat doen we eigenlijk in Gallup, als de omgeving zo verschrikkelijk is? We waren na twee uur rijden op zoek gegaan naar een pauze-plaats; nou, die was er gewoon niet, en je kan moeilijk naast de weg je camper parkeren. Maar gelukkig; ineens (het was vlak voor een plaatsje,) was er een zijweg, die de ingang tot een Highschool bleek te zijn. Enorm terrein, met enorme gebouwen (laagbouw), evenwel zonder ramen (!), en immens groot parkeerterrein. Alles helemaal verlaten. Wij konden dus makkelijk midden op dat parkeerterrein gaan staan, en pauzeren. Wat nieuwsgierig naar  binnen gekeken, bij de voordeuren dan. Enorm kaal allemaal.
Intussen hadden we besloten maar meteen door te karren naar het "petrified forest", een natuurpark dat we toch wilden bezoeken. Aldus gedaan. En geen spijt van gehad. Een woestijnvlakte, en je zou niet vermoeden dat daar uberhaupt eenn natuurpark was! Ging totaal verloren in het woestijnlandschap; ik kan het niet beter omschrijven. Het gewone werk: een entree (onze annual pass is nog steeds zeer nuttig), een visitor's centre, met alle nodige en nuttige informatie, een weg door het park van Noord naar Zuid( 28 mijl) die je kunt rijden, met hier en daar uitstappunten, met aanwijsborden en soms een kleine of grotere wandeling naar verschillende bezienswaardigheden.
De eerste keren dat we er uit gingen, zagen we "badlands" (zoiets als in S. Dakota, maar iets gekleurder) en de "painted desert"......wat een raar verschijnsel! Ook nogal wat petroglyphen gezien. Later maakten we een wandeling, ook door badlands, maar daar lagen al zeer veel versteende stukken hout. Tot slot kwamen we bij het Museum, van waar een aantal wandelingetjes gemaakt konden worden, o.a. naar de "long logs" en de "giant logs". Dat was wel spectaculair, en de uitleg, die we per toeval aanhoorden van een ranger, was uitmuntend. Hoe die bomen versteend waren en waar ze vandaan kwamen, en hoe lang dat allemaal geleden was, en welke dieren er toen in die tijd daar leefden, en welke planten. De grootste boom die er lag, had de bijnaam "old faithful" .

Heel interessant allemaal weer. Wel heel erg heet!!! Na afloop van de laatse wandeling zei Wim ineens "nu heb ik er wel genoeg van. Ik wil naar huis." Dat was een leuke opmerking, want ons "huis", jawel, dat stond op de parkeerplaats, en we hadden nog geen plek om dat ergens neer te zetten! We reden naar Holbrook (14 mijl) weer over een lange rechte weg omzoomd door groen/grijs niks,  en vonden direkt (onze tomtomster wist de weg goed) een plek op deze vrij lege (KOA) camping. Trouwens, ook in het park was het helemaal niet druk.Geen spoor van een druk Memorialday weekend! Ook hier is het erg warm, hier en daar een boompje. maar goed, je eigen camper geeft wel wat schaduw. Ik maakte een salade, we aten, en douchten, en we zullen wel vroeg naar bed gaan.

En het warmste stuk moet nog komen!!! Tucson..............daar is het in juni op z'n heetst.................

Highschool in Navajo-gebied

de grootste versteende boom van het park

ELS

P.S. Onderweg werd het een uur vroeger (Arizona, Pacific time in de zomer).

Mesa Verde

Bij wielrennen denken we niet direct aan de VS. Maar dat er de afgelopen jaren twee Amerikaanse winnaars van de Tour de France konden zijn werd me vanmorgen duidelijker toen we, om kwart over zeven van de camping vertrekkend, tien minuten lang de grote weg niet opkonden vanwege een fietswedstrijd. Sinds 39 jaar wordt er eens per jaar een race gehouden van Durango naar Silverton, en dit jaar was dat vandaag, 29 mei. Maximum aantal wedstrijdrijders 1500, een aantal dat veel te laag gehouden wordt, wat er de oorzaak van is dat velen hors concours ook die afstand rijden. De Highway richting Silverton zou vanmorgen vele uren afgesloten zijn voor normaal verkeer, om de fietskaravaan doortocht te verlenen. Gelukkig moesten wij de andere kant op, maar we konden zonder politiehulp niet door de eindeloze stroom fietsers en volgauto's heenkomen. En toen we door Durango reden was er overal spektakel, half acht 's ochtends dus. En al die mensen rijden voor hun plezier die 70 km. met een paar cols, zogenaamd om te bewijzen dat ze sneller zijn dan het treintje.

Zover was Wim, en toen "moest" hij afwassen, dus ga ik verder.

Mesa Verde - cliff palace

Het was weer een mooie, en rustige tocht. TochtJE, want tot Mesa Verde, waar we heen wilden, was 40 mijl. We zagen uit de verte al een enorme rotskolos, een tafelberg; en dat is Mesa verde. We gingen naar boven; tien mijl lang over een weg die ze aan het renoveren (keep Americans at work!) zijn; hobbelig, gaten, zonder bovenlaag. Daarna de ingang en toen nog 12 mijl naar het Visitor's center. Daar kochten we een kaartje voor een guided tour naar cliff's palace om half elf. Dat was nog een mijl of zes rijden. We namen daar op de parkeerplaats wat te drinken, en vervoegden ons bij de gids. Een merkwaardige jongen; ik vermoed autistisch, en oorspronkelijk doofstom. ik verstond maar weinig van wat hij zei, de helft slikte hij in, maar het was genoeg om te weten te komen wat we wilden weten. Hij nam ons mee de berg af, naar de dwelling, die de grootste is van N. Amerika; cliff palace, 121 kamers, 21 woon-, de rest voor opslag. Indrukwekkend, en mooi bewaard, en hier en daar wat gerestaureerd. Het complex was bewoond tussen 600 en 1270. De reden waarom ze toen vertrokken, is niet helemaal duidelijk. Ws droogte. Verschillende Indianenstammen zeggen dat ze van hen afstammen. Heel fotogeniek allemaal, en er werd weer heel wat geknipt met de digitale camera's. Ik heb thuis zeker de helft verwijderd!

Na deze tour, die vrnl uit "staan luisteren" en een beetje dalen en later klimmen bestond, gingen we naar een ander punt; het museum.

Petroglyph - trail

Van daaruit lopen een aantal wandeltrails, en we namen de "petroglyph-trail". Twee uur. Dat was een geweldige en spectaculair mooie wandeling, en we genoten enorm van de rotsen, uitzichten, en fraaie planten en bloemen. Ik moest er steeds denken hoe leuk onze klimgeit Anne dat ook gevonden zou hebben! Klimmen en klauteren. Tot de petroglyphen dus; dat was het doel. Ingekraste rotstekeningen, o.a. twee vogeltjes, mensen, een hond, en een paar abstracte dingen, die ik onmiddelijk als het apestaartje herkende. (Wim zag dat niet trouwens). Daarna volgde een zeer, zeer steile klim naar boven (pijlen volgen), en een wandeling door een pygmee-bos (lage bomen), met cactussen en heel veel yucca's. Wel warm!

Onder de ruitewissers zat een WARNING (geen bekeuring)..... we stonden op een plek waar geen R.V.'s mochten staan. Direkt deze auto verwijderen. Thank you.

na twee-en-halve km. rotsen - de petroglyph

Nou, dat deden we, want we gingen toch weg. En we daalden weer Mesa Verde uit. Mooie dag en veel gezien, de beentjes flink geroerd. Naar Cortez gereden ( 8 mijl) en daar staan we nu, met het uitzicht op de bergen van Mesa Verde. KOA-camping weer; die zijn meestal goed, en ook deze lijkt prima. Om 6 uur nog even naar een demonstratie kettingzaag-beeldhouwen gaan kijken. Een sculptor die beelden uit een boomstam zaagt met allerlei maten kettingzagen. Toevallig heb ik dat een tijd geleden ook al eens gezien op het plein in Velp, tijdens de Velleper donderdagen, dus ach.................

Intussen wordt het kil; de zon is weg. het belooft weer een koude nacht te worden.

ELS

Cortez - uitzicht achter de camper

Diversen

      

deze foto had ik willen plaatsen gisteren,. maar ik kon hem even niet vinden. Ik weet nu dat ik de vlag moet uithangen als ik iemand gastvrij wil ontvangen?\! Het is dus het (oude) huis van Mac en Caroline. Het nieuwe kun je niet zien; is er achteraan gebouwd.

Intussen hadden wij een soort rustdag vandaag. D.w.z. zitten lezen tot 11 uur...........toen boodschappen gaan doen bij de Walmart. Dat vind ik altijd een uitje en Wim vindt het ook niet erg, eigenlijk ook wel leuk. Immens groot, en ze hebben gewoon ALLES. En bovendien zijn ze altijd aardig en hulpvaardig. Bij de kassa is het nooit dringen, en de cassieres pakken alles voor je in in plastic zakken, die in een daartoe gemaakt molentje ronddraaien, zodat je alleen maar die plastic tas hoeft te pakken en in je kar te zetten. En ze doen dat supersnel, en superhandig. De plastic zakken gebruiken we voor het afval, en voor andere zaken; zeer handig.

Daarna hebben de kar neergezet bij het begin van een wandeling langs de rivier. We aten eerst wat, en deden toen die wandeling. Erg leuk, en niet zo ver. helemaal langs de woeste rivier, waarin zich af en toe rafters bevonden. Je hebt absoluut niet het idee dat je in een stad loopt. Aan het eind (nee, het pad liep door maar dit was het beste punt om de bus te pakken) gingen we naar de bushalte en lieten ons weer naar het beginpunt brengen. Het viel me weer op, dat iedereen hier behoorlijk relaxed en goedgemutst is. De buschauffeur, de tieners die in- en uitstappen (thank you!) en gewoon de mensen die je tegenkomt. Vaak groeten, en als ze maar enigszins denken dat je van ver komt, meteen vragen waar je vandaan komt. En dan blijkt heel vaak dat iemand ook Nederlandse voorouders heeft. Ja, wij zijn een ondernemend volkje.

Op de camping konden we niet op onze mooie plek terecht (vandaar dat we om 11 uur weg moesten), maar moesten we een verdieping hoger (die plek is kleiner en op onze " oude" plek staat nu een bakbeest ; tja, wat hebben wij toch een klein campertje!!"). ook prima, alleen is het nu veel drukker en naast ons staat een wat rommelig Amerikaans gezin. Ik heb nog een was gedaan, en verder hebben we zitten lezen. Ik heb geen foto's gemaakt. Morgen gaan we verder, en vanwege dit drukke vakantieweekend hebben we besproken.

En nu is mijn broertje jarig. Gefeliciteerd!

Els

Walmarkten zijn er in diverse formaten, die van vandaag was ook voor zo'n winkel groot, uitgestrekt. Je kent buitenlandse ordeningsprincipes niet altijd; een afwaskwast vind je niet bij de kitchenware, maar bij borstels, 50 meter verderop, dus je zoekt je soms de kriebels. Maar erg aardig was onze laatste boodschap: Els wou band hebben, ribbon, en eenmaal gevonden bleek de betreffende afdeling groot en goed gesorteerd. Els vond wat ze wou, maar had slechts een paar kleine stukjes nodig. Er zat zo'n 50 yard op een rol. Met zulke huis-tuin-en-keuken-wensen was evenwel rekening gehouden: de prijs per yard, 25 dollarcent in dit geval, stond vermeld. Els vond dit allemaal eigenlijk te lastig, maar ik was benieuwd naar de praktijk. De ribbonmevrouw werd erbij gehaald, en, tot mijn grote en nostalgisch gekleurde genoegen peuterde die de rol los en mat toen, op dezelfde manier als wijlen mijn grootmoeder dat 65 jaar geleden deed (opa had een zaakje in garen en band) langs een yardstick (toen: ellestok) de gevraagde twee yard af. Dat ze de rol daarbij uit haar handen liet vallen en dat die toen keurig afrollend een gangpad opging, en dat ik die voor haar opraapte en althans gedeeltelijk oprolde, was een mooie apotheose. Els weende om haar afwezige camera.

Een ander leermoment was gisteren, toen we onderweg van Durango naar Silverton met onze trein twee keer stilstonden. Van te voren waren we allemaal gewaarschuwd nooit uit te stappen, ook niet eventjes, want je werd niet bewaakt en als je verdween ook niet gemist, en de route van de trein komt niet in de buurt van begane wegen of paden. Die twee stops zijn er om water in te nemen, een keertje was dat bij een waterval en de tweede keer bij een daarvoor gebouwde houten watertoren. Het leermoment was, dat een stoomlocomotief zulke grote hoeveelheden water gebruikt. Ik moest vroeger mijn stoonmmachientje wel bijvullen, maar dat kwam dacht ik vooral omdat de speelgoedpakkingen veel water doorlieten: het spoot en drupte altijd op niet bedoelde plekken. Ik herinner me niet dat de treinen vroeger water innamen. Die hoefden natuurlijk ook niet te klimmen. (Het hoogteverschil tussen begin en eind is overigens geen 1000 meter, zoals ik eerder schreef, maar iets minder dan 850 meter. De afstand was juist: 70 kilometer.)

De weg terug (Silverton-Durango) deden we per bus, een prachtige weg door het hoogebergte, met besneeuwde bergen rondom. Een van de tien mooiste 'byways' van de VS. Dat uitzicht mis je als je aan het stuur zit: we hadden die weg een dag tevoren in de camper ook gereden, en ik herinnerde me vooral haarspeldbochten, steile hellingen omhoog, steile hellingen naar beneden, ruimte maken voor sneller verkeer en dat soort dingen.

Het was eergisteren volle maan, we hadden hem elke avond zien groeien, kenden hem al vanaf dat hij nieuw was. Zat altijd in de weg om een echt mooie sterrenhemel te hebben, en sommige campings hebben ook nogal veel verlichting. Zit eigenlijk te wachten tot de maan vroeg onder is en de camping donker. Die nachtluchten van vorig jaar, sterren in het pikkedonker waren subliem.

Onze gastheer gisteren in Silverton was arts van beroep en had onder meer gewerkt voor de Amerikaanse National Health Service. Dat is kennelijk iets heel anders dan de NHS in Engeland. Deze service is er voor bepaalde diensten als de kustwacht, sommige andere overheidsdiensten en Indianenreservaten. Over contact met Indianen zei hij, dat het altijd moeilijk bleef. Hij had ervaring in Alaska met de (ben ik vergeten), de Hopi's en de Apachen (hij sprak de laatsten uit zoals wij die helicopters). Vertelde over suikerziektepatienten, die bij Indianen veel voorkomen. Over amputeren van tenen, onderbenen, dingen die je krijgt bij ernstige diabetes. Maar dat ze als hij de ziekte niet kon stoppen, en dat kon hij niet, ze meestal naar de medicijnman verdwenen en zich niet meer lieten zien. (Ik dacht bij mezelf dat dat verdwijnen ook een andere oorzaak kon hebben, maar kwam er in onze kortdurende conversatie niet toe daar verder naar te vragen.)

Beddegaanstijd.  Morgen naar Mesa Verde; KOA-camping besproken in Cortez, even verderop.

Wim

Durango-Silverton

Vanmorgen om half negen op de trein gestapt. Stoomlocomotief plus acht wagons, waaronder de Silver Vista met glazen dak waarin wij zaten. Ik was vergeten hoe smerig en dik de rook van een stoomlocomotief kan zijn. Zwart, bruin, blauwig soms, aanvankelijk nauwelijks door de wind verwaaid. Je wende er wel aan en het werd ook wel minder.
Dit schreef Wim, en ik ga verder.
We bleken in een superwagon te zitten, met een " personal attendant" genaamd Ellie (echt waar!). Ze legde alles uit onderweg en wees op de mooiste plekjes, en bracht ondertussen drankjes en "honeybuns" rond. Prachtig weer, strakblauwe lucht, met zon, en superuitzichten. 1000 meter gestegen in drie en een half uur. Af en toe stopte de karavaan, o.a. om water in te nemen, maar ook om water uit te spuiten aan de zijkant van de loco; dit is om aanslag te verwijderen. Prachtige tocht dus, door nauwe canyons, en langs fraaie dalen, en steeds de rivier de Animas in de buurt. Heel woest en af en toe een waterval. De in het vooruitzicht gestelde elks en/of muledeer, of zelfs een beren, bleven uit, maar ja...........
In Silverton was het beduidend kouder, maar wel die fantastische lucht en de zon! Wij liepen meteen naar het olijfgroene huis van Mac en Caroline, dat ze ons gisteren aangewezen hadden. Als we ons al stiekum afgevraagd hadden, ze wel werkelijk op ons gerekend hadden, werd weggenomen door een gele vlag met " WELCOME" erop boven de voordeur. En er was een tafel gedekt voor ier personen, dus..............
veel gepraat over van alles en nog wat. Interessante man, die Mac. Overal in de USA gewerkt (arts) en gewoond. Ook gewerkt in Inianenreservaten b.v. Maar ook erg nieuwsgierig naar ons en Nederland. Enfin, te kort (we moesten om half drie bij de bus zijn) om echt goed kennis te maken, maar lang genoeg om het iets meer dan oppervlakkig te laten zijn. Waarschijnlijk nogal sober levende mensen, goed vroom ook.De lunch bestond uit aardappelsoep met wat toastjes en sla, en een ijsje na, met koffie.
 Ik heb zelfs even op een paar fluiten gespeeld, twee Indiaanse en twee heel ouwe blokfluiten!!! Mac wou ons perse hun huis laten zien. het oude huis ( van 1906) hebben ze vorig jaar uitgebereid met een nieuw er aan vast.Heel erg leuk, en inventief. De inrichting met veel hout, zelfgemaakte meubels, en tweedehands gekochte dingen. Het werd weer later dan we hoopten, en hij bracht ons uiteindelijk met de auto naar de bus/treinhalte! En we waren dus op tijd. Adressen uitgewisseld. Grappig dus.

De busreis was ook mooi, maar dat was de weg die wij gisteren gereden hadden. Voor Wim wel leuk, want hij had gisteren niet zo van het uitzicht genoten natuurlijk. Ik was zo slaperig, dat ik steeds wegsukkelde, als een echt oud vrouwtje......

Gauw de shuttle genomen naar de camping en zo konden wij om 6 uur " onze" trein ook langs zien komen............beduidend leger, want een groot aantal mensen verkiest voor de terugweg de bus! In zo'n trein schud je ook behoorlijk heen en weer, en je merkte dat de meeste mensen na een uur of twee best wel moe werden, want in het begin sprong iederen heen en weer, om overal vandaan foto's te nemen, en dat gedoe werd gaandeweg minder, en in het laatste half uur van de reis zaten de meeste mensen gewoon op hun plaats! Geen spijt dus!!!
Even een paar foto's proberen.

In de Vista-wagon met glazen dak

Els en de langskomende trein

Caroline in haar keuken

Els

woensdag 26 mei,
Ik was nu weer aan de beurt om eerst te schrijven.
Waar te beginnen? Nou, bij vanmorgen natuurlijk, toen we die super-aardige en -mooie camping verlieten. Wim zei nog dat we best nog een nacht konden blijven, maar ja, verder moeten en willen we toch, en dus.....we gingen.
De " thousand-dollar-drive" dat is de weg van Ouray naar Silverton. In de folder staat dat je niet moet denken dat dit een gemoedelijke ' Sunday-afternoon-drive" is, maar een avontuur!!! vanwege de uitzichten en die hoge bergen, w.o. de Red mountain. (Er lag nog erg veel sneeuw op, maar je kon toch wel zien dat-ie rood is). Onderweg niet allen die fantastische uitzichten, maar ook enkele " stops" waar je oude mijndorpjes in verval kon aanschouwen. Hier werd nog tot 1990 gedolven! Dit zijn de San Juan Mountains!
Het was inderdaad heel erg mooi, maar niet mijn echte hobby, dus ik was best blij dat we over de twee passen waren en in Silverton aankwamen. ik had daarvan zoiets verwacht als Ouray, edoch, de werkelijkheid was iets anders. Een weids dorp; brede straten, en vooral in het begin veel vervallen panden. Ik had gelezen dat eind 19e eeuw hier 2000 mensen woonden, er 400 gebouwen waren en 29 saloons. En ook dat er een duidelijke grens was tussen de twee dorpshelften;  de ene was vroom, hardwerkend, en de andere bestond vnl uit prostituees, goddelozen, gokkers en dronkaards. In 1883 waren er 117 veroordelingen van dronken vrouwen (!). De mijnen sloten in de jaren 1990 (pas, denk ik dan)
Tegenwoordig probeert men er wat van te maken, en je kunt er skieen, mountain biken, en wat niet al, maar op ons maakte het een wat troosteloze indruk.
Er loopt een stoomtrein dagelijks tweemaal van Durango en Silverton, en daar had ik wel zin in.
Lopend van het postkantoor ( en daar hebben we inderdaad wat kaarten gebust....zouden ze overkomen???) werden we aangesproken door een ouder echtpaar: " hallo folks, how are you doing?" Wij, ook een ouder echtpaar, raakten met hen aan de praat. Ze nodigden ons vrijwel meteen voor de luch uit; toen we dat glimlachend afwezen omdat we zometeen door zouden rijden naar Durango, nodigden ze ons morgen uit, tussen de treinaankomst (12 uur) en het vertrek van de bus (14.15). Dus gebruiken we morgen in Silverton bij twee volslagen onbekenden het middagmaal. Hun huis, "dat groene daar, naast dat gele" was in aanbouw omdat het gele waarin ze jaren gewoond hadden te klein werd om alle familie in te ontvangen ("It is a mess, but you must see it"). Zij wonen in Tucson, en hebben in Silverton hun 2e huis, dat ze sinds een jaar aan het uitbreiden zijn om hun groeiende familie te kunnen ontvangen. Mac en Caroline. Verslag volgt.
We liepen naar het treinstation, een oeroud gebouw met daarin 1 dame die ons eerst wat stroef maar steeds openener tegemoet trad en met ons besprak wat de voordelen en nadelen van de verschillende treinplaatsen zijn. We hebben besproken voor morgen: heen van Durango naar Silverton per trein in de zgn Silver Vista wagon (die heeft een glazen dak ) en terug met de bus naar Durango. Een hele business die trein. maar het lijkt me heel leuk, en jullie krijgen een verslag!
Intussen gingen wij terug naar de camper, die ergens aan het begin ven het dorp stond, en reden naar Durango, weer zo'n hoge pas over. En daar staan we nu. Vorstelijke plek; de trein passeert voor de 'deur" we hebben uitzicht op bergen, en daarvoor weiden met koeien en kalfjes die een superbestaan mogen leiden. Geen vuur toegestaan, maar ja....je kunt niet alles hebben!
Van hier (2 km buiten Durango) gaat een gratis shuttle (trolley heet-ie) naar de stad, en zo kunnen we morgen ook naar het station. Vanmiddag meteen met die zelfde trolley downtown gegaan. het lijkt een enorme stad, Durango, maar is het niet. Vnl een heel lange Mainstreet, met veel grote zaken, maar het eigenlijk centrum is niet zo heel groot. Wel leuke winkels (meteen een heel leuk katten-t-shirt gekocht) en in de enorm aardige boekwinkel gesnuffeld. Het was erg warm, we kwamen wat bij in een cafeetje, namen toen de shuttle terug naar dit terrein. We blijven hier drie nachten, hebben we net besloten, we moeten dan wel verhuizen overmorgen, maar ja.........het is geen tent, dus da's geen probleem!
Ik nam een douche en zit nu te schrijven. Wim zal dit aanvullen, en dan ga ik in mijn aangeschafte koekenpan een omelet maken!
Els

Onze buurman op de camping van gisteren kende de weg naar Silverton over de Red Mountain pass goed, had hem een paar keer gefietst, vroeger. Dat is net zoiets als de Aubisque in de tour de France (onderweg zagen we daar ook vandaag een enkele fietser), een enorme klim. Op mijn opmerking dat we een week geleden de Trail Ridge Road nog gesloten vonden maakte hij de verhelderende opmerking dat de weg over de Red Mountain pass weliswaar niet druk bereden wordt, maar niet uitsluitend een touristenfunctie heeft: er wordt ook door het zakenleven gebruik van gemaakt. Daarom is hij in principe sinds de jaren negentig het hele jaar open, al is er wel eens zware sneeuwval of stormweer die hem dicht houdt. Buiten Ouray zag je een slagboom waarmee de weg gesloten kan worden. Die slagboom op een openbare weg deed me denken aan heel vroeger, toen mijn vader, als hij, toen hij predikant was in Dwingeloo naar Dieverbrug fietste om gemeenteleden op te zoeken of zo, en dan een (paar?) cent moeste betalen bij de daar toen nog bestaande tol. Ik weet nog dat hij daar verontwaardigd over was. De Duitsers hebben de tol afgeschaft.
- Het was een stoere klim, en Els houdt er niet van als ze van de bijrijdersplaats naar beneden de diepte inkijkt, maar het was mooi weer, de camper hield zich uitstekend en er waren weinig auto's op de weg. We bekeken onderweg oude mijnbouwsels van wat nu ghosttowns zijn.

'de trein, gezien van uit onze camper op de camping in Durango-

-de trolley van Durango hijst invaliden met hun rolstoel naar binnen en naar buiten-

-de camper op de Red Mountain pass-

We hebben vanaf onze camping, een paar km voor Durango, de trein zien passeren, helemaal niet zo'n mini-treintje als je zou verwachten, zes of zeven wagons achter de stoomlocomotief. Morgen passeren we dus onze camper, knusse wereld. Die trein trekt ons morgen overigens wel zo'n 3000 voet naar boven over een afstand van geloof ik70 kilometer. De bus die we terug nemen (als we ook met de trein teruggaan zijn we pas om over half zeven thuis), doet er vijf kwartier over, dus half vier terug in Durango.
Wim

Wandelen en zwemmen

Een wandeling gemaakt langs een pad dat laag door de bergen zo'n beetje om Ouray heen loopt, mijl of zes, van 8000 tot 8500 voet, langs twee watervallen. Halverwege fout gelopen, rode linten gevolgd die langs een steeds onduidelijker pad liepen tot er geen pad meer was. Wat in het rond geklauterd, teruggelopen, pad teruggevonden en op de bedoelde manier verder gevolgd. Mooi weer, mooie wandeling, Els was voortdurend verrast door plantjes: was dat nu een akelei of een wilde ridderspoor, beiden werden we verrast door geruisloze muildierherten vlak bij het pad, en we constateerden steeds dat de natuur hier zo laat is (! ik weet niet hoe ik hier de geplande smiley moet zetten), iemand in het dorp had nog bloeiende narcissen in de tuin.

Els wuivend in zwembad

akelei of wilde ridderspoor?

 drie muildierherten

   Na het wandelen kwamen we na een uur of vier warm en bezweet bij de camper. Dit is het gebied van hot springs en het visitor center had ze ons gewezen. Kon niet beter met dit mooie weer; ons bad had de keus tussen drie temperaturen: 85 graden, 105 graden en gewoon koud. Alles geprobeerd en gevoeld dat het goed was. Zelfs het koude water was goed, eigenjlijk niets kouds aan. Verfrist de camper in en na de vier mijl naar huis ligt Els te lezen en zit ik te bloggen.

Morgen gaan we denken we naar Silverton, dat is slechts 23 mijl, maar de weg gaat over een pas van meer dan 11.000 voet. Die is open, maar het is geen vlotte weg. Als we vroeg zijn en het goed weer is denken we het oude, gerestaureerdw spoortje te nemen naar Durango, te vergelijken met ons lijntje Apeldoorn-Dieren, alleen wat spectaculairder en het duurt in principe een hele dag. In de zomer, en misschien nu al, kun je ook met een bus terug, dat spaart tijd.

Er is veel te vertellen, maar een blog moet niet te lang worden. Misschien is alleen foto's ook wel eens zinnig.
Ik mag van Els niet meer over wijn schrijven, maar ik denk er nu wel aan, het is half zes.

Wim

Hoi allemaal, het is nu al weer 24 mei, en al weer avond ook. Gisteren stonden we dus aan de Colorado; echt zo'n prachtige plek! Helaas vonden we de camping op zich nogal onsympathiek. Duur, okaye, maar de toiletten deugden niet, en bovendien was er nauwelijks verbinding met internet. Het lijkt of we niet meer zonder kunnen, maar als het je beloofd wordt................En toen het bovendien vanmorgen regende dat het goot, leek het helemaal beter om maar weer te vertrekken. Kleine moeite. Over de route die we namen vanaf Estes Park zal Wim wel schrijven. In ieder geval gingen wij vanmorgen gewoon de Interstate 70 weer op, richting Grand Junction. In Rifle deden we boodschappen, en vonden na enig navragen ook een postkantoor, zodat we nu eindelijk eens een paar kaarten kunnen schrijven, en ook daadwerkelijk posten.
In G.J. namen  we de 50, wat later 550 werd, en tuften zo door een steeds aangenamer wordend landschap, met steeds mooier weer, richting Delta, Montrose, Ridgeway, en vandaaruit 6 mijl naar het Z, dan rechts af naar de KOA kampground Ouray (een dorp dat 4 mijl zuidelijker ligt.)
En daar staan we dan, heel vorstelijk op een bijna lege camping; we mochten uitkiezen waar we wilden staan, en dat is geworden langs een stroompje (geen vergelijk met de Colorado!!!)Prachtige camping in mooi bos en uitzicht op bergen. het geheel doet aan Saas Grund denken; weten jullie nog dat de zon achter de berg verdween en het dan ineens heel erg koud werd? Nou, dat stadium is hier nu ook bereikt. het vuur is aan, en ik zit met koffie en laptop buiten.
Je hebt begrepen hoe van harte Wim aan de worstjes ging gisteren. Ik had gewoon van die knakworstjes gekocht en er kwam dus echt geen ongaar vleesje aan te pas, maar ja, z'n tegenzin was groot en ik moest echt alle zeilen bijzetten. maar lekker was het, en gezellig ook.
Vandaag is het vuur er gewoon om ons te warmen, en is er geen bbq-iets bij. Wat we aten???? Spinaziestamp met gehakt en kaas!

Els

Routekaarten
Arend en Herman vroegen zich af hoe we naar westelijk Colorado gekomen waren nu de Trail Ridge Road door winterse toestanden nog gesloten was. (Hij gaat op 27 mei open.) Veronderstelling: via Denver. Van Estes Park kun je met de 36 naar Boulder, waar geloof ik de universiteit van Denver staat, dus misschien valt die plaats wel onder 'district' Denver. Van Boulder gingen we naar het zuiden waar je de Interstate 70 ontmoet.
Ik hou van de route van de laatste dag of dagen een kaartje bij onderaan de blog, daar had ik die weg aangegeven. Hermans overzichtskaart maakt het voor mij makkelijk om alleen de laatstgereden weg te laten zien.

Spaans
Het valt je op dat Spaans hier de tweede taal is. In de supermarkten worden bijzondere mededelingen behalve in het Engels, vaak ook in het Spaans geschreven. Heel veel Spaans hoor je overigens niet. Maar we naderen Mexico.

Zonnetijd versus wijntijd
Els vond vannamiddag tegen wijntijd (halfzes-ish) dat de zon nog zo hoog stond. We realiseren ons dat we de laatste dagen hemelsbreed per dag gemiddeld ongeveer 200 kilometer naar het westen zijn gegaan maar nog steeds in Mountain time leven. We gingen dus op schijnbaar dezelfde wijntijd in feite steeds een minuut of tien eerder aan de drank. Wordt straks weer teruggdraaid als we in Nevada komen en het half vijf blijkt te zijn als ons lichaam zin in wijn heeft.

(deze rafters passerden gisteren onze camping)

Els bloggend bij het kampvuur op de camping in Ouray

Aan de rivier

We staan in Glenwood Springs vlak aan de Colorado, hier al een snel stromende rivier waarop je kunt raften en zo, dingen die we niet zullen doen. Hij (zij) is ongeveer 35 meter breed. We hebben er ons glaasje wijn gedronken, een kampvuurtje gestookt, en Els heeft op een BBQachtige manier worstjes warmgemaakt. Dat gaf haar dunkt me een groot nostalgisch geluksgevoel. Warme herinneringen aan padvindsterskampen en -gewoonten kwamen met de vonken omhoog. Ik heb het mooie van kampvuren benadrukt, sterk benadrukt, om mijn gevoel van ongemakkelijkheid inzake het barbecuen te camoufleren (wat me niet helemaal lukte). Aan de overkant van de rivier passeerde een goederentrein met 90 wagons.

De vlammen zijn op ons computertje niet te zien; ze zijn er wel!

De Wifi doet het op dit terrein niet goed, dus ik weet niet of de verzending lukt.

Tot horens! Wim

Trails

Stellar's gaai (diepblauw)

Els en amateurschilder bij 'Cub's Lake'

zaterdag 22 mei


Prachtig weer, en dat kwam super uit, want we wilen een "echte" wandeling maken. En dat deden we; fantastische trail, langs een woeste beek, langs meren en meertjes, door sneeuwplekken, onhoog en omlaag. drie-en-half uur gewandeld; een kilometer of 10. Een eenzame elk, veel chipmunks (verwant aan eekhoorns, heel snel, heel nieuwsgierig) en tot slot een aantal grote kuddes muildierherten (dank, Anne C.), vrouwtjes, want geen geweien. Gisteravond hadden we een mannetje en en vrouwtje, en die waren veel dichterbij, een meter of twintig. Om de oren te bestuderen was het toen al te donker, maar dat zullen we in gedachten houden.
Voor de wandeling reden we eerst naar een parkeerplaats (zoals we in Zwitserland ook wel deden); een beetje uitkijken dat je met je camper goed staat, en niet ingesloten raakt! Toen we weer bij de camper waren (en eerlijk waar: ik was echt moe!!) hebben we eerst gegeten , en de stoeltjes daartoe vlakbij op een leuk plekje gezet. dat is het voordeel van de camper.
"Thuis", op de camping,bleken we een nieuwe buur te hebben, in een klein caravannetje (die zijn er toch ook wel, zij het sporadisch) die z'n voortent precies tot aan onze grensbalk heeft staan. Ach ja, alles went.........
Ik nam een avontuurlijke douche; nl een heel raar geval, dat in onwaarschijnlijke richting een enorme hoeveelheid warm water spoot. Vrnl tegen de muur, maar ik kon me er nog net onder proppen.
Blij dat ik gisteren voor 2 dagen had gekookt!!! Ik kan het nu af met alleen opwarmen, hoi hoi!.


Als jullie dit lezen, is het 23 mei. Christiaan's verjaardag; hij zou 65 gworden zijn.

(naschrift Wim:)

Pool trail, 2,8 mijl. Toen we bij de Pool waren, hadden we geen zin om hetzelfde pad terug te gaan. We konden terug via de Cub trail, iets langer en wat meer klimmen. Ook meer sneeuwstukken, soms betrouwbaar om op te staan, soms te bros voor mijn gewicht, zodat je 50 cm naar beneden zakte. 10,4 kilometer, 500 meter klim. Moe maar voldaan terug bij camper, uurtje te laat voor normale lunchtijd. - Veel wandelaars, doordat, zo zei een ranger, dit het eerste weekend was met blauwe lucht, en er dus ook veel 'locals' op pad waren.
Wandelaarsgroet: 'How are you?' - Wij prevelden dan, 'Thank you, fine, how are you? Je hoorde dan het geluid van hun dupliek versterven.

How are you? Wim

vrijdag  21 mei,

Een wandelingetje in de Rocky's, naar een waterval. We merken dat we een beetje " uit training" zijn................
We vertrokken vanmorgen met prachtig blauwe lucht naar het Zuiden over de Interstate 25, en ja, Marie Antoinette, we kwamen over Fort Collins (!). Na advies in een supermooi informatiecentrum aan die grote weg, besloten we naar Estes park te gaan. een plaats vrij hoog, die een beetje aan Saas Grund of Zermatt doet denken. We kunnen niet verder over de bergen naar het Westen, omdat die weg pas over een week open gaat, maar het is toch wel erg leuk iets van de Rocky Mountains mee te maken. De motor doet zijn best!
KOA-camping gevonden; die bevallen o.h.a. erg goed, beter dan die van afgelopen nacht in ieder geval.(hoewel het uiteindelijk wel meeviel; i.i.g. heel erg rustig) Ik denk dat we hier wel twee nachten blijven. Wat wandelen vooral, en gewoon wat rust in de tent (= camper). Besneeuwde bergen overal om ons heen. Meesterlijk. Vanmiddag meteen dat wandelingetje gemaakt , zie boven.
Wat de reacties betreft: bedankt
.Nee, Ton, die boeken ken ik niet, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Veel genoegen op Terschelling. Hoewel; als je dit leest, ben je al terug.....
Eline, goede reis naar Antwerpen! Lekker fietsen, en naar een leuke stad, met leuke vriendinnen, wat wil je nog meer?
Enne ; fijne pinksterdagen allemaal, met mooi weer begrijp ik. Bijna vergeten, dat het Pinksteren is. Op deze camping komen duidelijk meer campers i.v.m. het weekend trouwens, maar vol??? nee helemaal niet.
En nu koken. Pasta.
dag!ELS
Dat hier toch weer WiFi is, is een bonus. Hadden we eigenlijk niet verwacht.

en, anoniem, 1 glaasje, en soms 2.............

Kwart voor tien, Els is douchen; vanavond in de schemering nog een ommetje gemaakt en op een donkerend weggetje kwamen twee levensgrote herten uit het bos; met levensgroot bedoel ik dat hun schouderhoogte maar ietsje lager was dan die van ons. Het mannetje had een fors gewei met een wat andere vorm dan ze bij ons op de Veluwe hebben. Uit Els haar locale-natuur-boekje maken we op dat het mule deer waren (dat zijn geen muildieren; misschien heten ze bij ons muilherten(?)).

Vandaag hebben we maar een betrekkelijk klein eindje gereden, zo'n 80 mijl. Gister ongeveer 300. Toen hebben we in Lusk, waar we halverwege de tocht even pauzeerden, op het postkantoor geprobeerd om postzegels te kopen. De postmaster dacht dat er 98 dollarcent op een brief naar Europa moest maar keek het toch nog even na en stelde ons toen de verrassende vraag of we the Netherlands of the Netherlands Antilles bedoelden, dat waren verschillende tarieven. OK, the Netherlands dus. We wilden twintig stuks, maar na grondig zoeken bleek er in het postkantoor slechts eentje van 98 cent te zijn. - Misschien konden we een half uurtje wachten? Zijn assistente was lunchen en had mogelijk nog een paar van die zegels in haar kluisje. Ja, het was vervelend: er was een voorraad nieuwe zegels besteld maar die was nog niet aangekomen. - We hebben die ene postzegel maar in het postkantoor gelaten, thank you for your help, and have a good day. - You're welcome, enjoy your visit to this country.

Een dag eerder had ik een probleem gehad bij het betalen van de benzine, ruim honderd dollar (voor 40 gallons): mijn creditkaart bleek niet te werken. Nog een keer proberen, weer niet. Met een ander apparaat, nee hoor: er verscheen wel een berichtje dat er een bepaald nummer gebeld moest worden. Gebeld: er kwam een sommatie dat ik mijn identificatie moest laten zien. Rijbewijs gegeven, dat ze na een poosje een beetje omhoog hielden: ze hadden de nadere opdracht te kijken of ik wel op de foto leek. De caissieres waren twee allervriendelijkste brave dames, die dit allemaal ook ook erg moeilijk en vervelend vonden. Ik sloeg kwinken. De volgende stap was dat ik zelf aan de telefoon werd geroepen. Waar ik woonde, het precieze adres  (dat staat niet op iemands rijbewijs) mijn geboortedatum, allemaal nogal simpele dingen werden me twee, drie keer gevraagd. Achter me vormde zich een rij van aspirant-benzinebetalers. Telefoon weer naar de dames, en na nog wat heenenweergepraat werd de creditkaartbetaling alsnog geaccepteerd. - Volgens de dames was het vermoedelijk een veiligheidscheck geweest. De creditkaart heeft het daarna steeds (weer) goed gedaan. - En ik ben eigenlijk heel content met het Amerikaanse waken over mijn geld en goed.

Morgen het Rocky Mountains National park wat verder in. Wij zitten hier op ongeveer 8000 voet. Nogal wat wandelingen in het park gaan nog gedeeltelijk door de sneeuw. (Els schreef al dat de Trail Ridge die in principe onderdeel zou zijn van oze reisroute door de sneeuwtoestanden nog niet open is.) We zullen proberen een sneeuwvrije wandeling te vinden.

Het was mooi weer vandaag. Wim

Mount Rushmore en Crazy Horse

Het was bewolkt maar het mistte niet meer, en toen we bij Mount Rushmore waren scheen zo nu en dan de zon. De hoofden van de vier presidenten waren goed te zien; ze tonen van beneden niet zo heel groot, maar het is natuurlijk spectaculair, die hoofden daarboven. Beneden kun je naar een film over (het maken van) dit beeldhouwwerk, heel instructief, en een tentoonstelling laat eveneens allerlei belangwekkende dingen zien: machines waarmee gewerkt werd, het bergbeklimmersmateriaal van de b(eeldh)ouwers, oude foto's van hoe het voor al die bedrijvigheid hier was enzovoort. Er ligt een flinke patriottische saus over dit alles, maar je vergeeft het de samenstellers, om de idee-en en goede bedoelingen achter het project.

- Theodore Roosevelt (met lorgnet) en Abraham Lincoln -

De vergelijking met Crazy Horse dringt zich op. Ik was onder de indruk van de manier waarop die laatste giga-onderneming is aangepakt en voortschrijdt. De schaal van Crazy Horse is enorm: de vier presidentshoofden steken, als je ze projecteert op het hoofd van Crazy Horse, aan de linker- en rechterkant nauwelijks buiten dat hoofd uit. En dat is nog maar het hoofd van een ruiter te paard. Men werkt aan de arm van Crazy Horse en aan zijn paard. Als alles gereedkomt voordat wij eeuwig gaan jagen c.q. tot onze vaderen vergaderd worden, willen we erheen om het te zien. - De sfeer van de arbeid aan dit project is stimulerend, de aanpak bewonderenswaardig. Ik werd van skepticus bewonderaar.Na ons bezoekje aan de presidenten reisden we af naar het zuiden. Berichten over sneeuw in Yellowstone (waar we noordelijk langs zouden komen) en slecht weer in Montana brachten ons tot de beslissing om nu richting Denver te gaan. We zijn nu in Cheyenne, de hoofdstad van Wyoming, dat is zo'n 300 kilometer naar het zuiden*) en we gaan (dus) morgen nog zuidelijker, Colorado in. Hopen dat de bergpas in het Rocky Mountain National park open is: in principe is dat het geval op of kort voor Memorial Day, eind mei. We berichten daarover later, misschien wel een poos later, omdat we misschien geen campings hebben met WIFI.

*) - Na onze aankomst konden we naast de camper in het zonnetje ons glaasje wijn drinken.



Wim

Gewoonten

Op zo'n reis bezoek je nogal wat WC's, 'restrooms' zoals ze hier heten, en je merkt dat er veel systemen zijn van watertoevoer en -afvoer. Van heel vroeger herinnerde ik me de 'draaikolk', die ik hier een paar keer in werking zag: het spoelwater verdwijnt met de te verwijderen spullen via een flinke draaikolk naar beneden; aan het eind hoor je soms een slurp. Als de draaiing van het water begint denk je dat niet alles meegenomen wordt, maar die vrees wordt nooit bewaarheid, ik herinner me dat ook van vroeger. Je ziet ddie methode bij ons dunkt me niet meer.
Een andere ervaring was dat de moderne ontwikkeling dat je bij een pisbak niets meer hoeft aan te raken, omdat sensortjes je vertrek van die plaats registreren en dan de doorspoeling laten gebeuren, wat heel hygi-enisch is, ongewenste situaties oproept. Het komt nogal eens voor dat daar waar men wel op een knopje moet drukken of een hendeltje moet overhalen, men deze handeling niet meer uitvoert omdat men van een niet aanwezig elektronisch oog uitgaat. Niet leuk voor de volgende.
Als je hier je diner niet helemaal opeet, krijg je de rest mee naar huis, ik denk voor hond of kat. Ik zag het ook in een nette zaak gebeuren, het eten wordt dan keurig ingepakt en meegegeven. - Met die gewoonte in gedachten bestelde ik gisteren een hele fles wijn, want ze hadden geen halve flessen en geen open wijnen. In Nederland laten we nogal eens een karaf van een halve liter komen, dat is meestal precies genoeg voor ons twee-en. - Voor de prijs van 16 dollar was het een lekkere wijn. Ik nam de nog bijna half gevulde fles mee naar de camper (we waren in het motel- plus camperrestaurant)  althans dat wilde ik dat doen, zette de fles bij het afrekenen op de counter. De gerant confisqueerde evenwel deze plezierige camperdronk, en mijn protesten haalden niets uit. De wet verbiedt dat je containers (daar horen flessen bij) met sterke drank of wijn in geopende verpakking het restaurant uitdraagt. It's the law, sir. U mag hem hier wel verder opdrinken, ik laat wel een glas voor U halen. Ik voelde daar eigenlijk wel voor, wilde me dat avondglaasje niet laten ontnemen. Els wou naar de camper, ik bleef en heb wat gekout met een meisje van de bediening dat  in Nederland was geweest (normaal postuur).

Wim

Diversen

We waren al losgehoekt toen we merkten dat de misttigheid na de regen een dikke mist geworden was. Als je niet hoeft ga je nu niet de weg op. We hoeven niet, vinden we.

Het 'Indianenverhaal' werd verstuurd omdat we vertrokken, maar nu zijn we dus terug en kan ik nog paar aanvullingen geven. Els' (onze) interesse in Indianen was vorig jaar gewekt door een vrouwelijke ranger die ons langs een pad leidde met allerlei gebruikskruiden. Zij was de eerste non-souvenir-Indiaan die we ontmoetten, een bescheiden, onopvallend zelfbewuste vrouw. Die buiten de toeristencultuur stond, zich van die cultuur ook niet bewust leek. Ik bedoel, je kunt wel politiek correct zijn en Indianen beschouwen als mensen zoals jezelf, maar dat ze een eigen, niet in jou ge-interesseerde zelfstandige identiteit hebben dringt toch niet zo tot je door. Ze wekken misschien wel vaak de indruk rommelige mensen te zijn, maar we zien een kleine selectie. - De Indiaan in die museumauto was denk ik eigenlijk een souvenir-man, maar hij was duidelijk trots op zijn verleden en we vonden hem eerst een beetje opdringerig maar daarna wel aardig. Hij behoorde (deze opmerking naar aanleiding van Tons reactie) tot het type aardige obese mannen. Dat ik het in een vorig stukje over dat type vrouwen had en daar ondanks hun obesitas positief over schreef kwam doordat je veel van dat soort ziet en hun positieve uitstraling en kwiekte je verbaast en ook een beetje droevig stemt: dit kan nooit lang meer duren.

Arends reactie op mijn suggestie van zesvingerige Babyloni-ers behelst een elegante oplossing: net als de verschijnselen dag en nacht wordt ook het aantal uren per dag en minuten per uur bepaald door eigenschappen van twee nabije hemellichamen.

De mist is nog dicht, ik geef de laptop aan Els. 

Nou, dat is dus niet gebeurd, want net toen ik wou beginnen, leek de mist op te vertrekken. Ineens konden we het toiletgebouwtje weer zien! Dus: laptop weg, en op weg naar.......

1. Crazy Horse

Ik had via google op youtube een filmpje gevonden over dat museum en alles eromheen. Het was net zo interessant als ik had gedacht. We begonnen met een introductie-film. Die vond ik erg mooi, heel goed gedaan, en ook fascinerend om te zien hoe dit idee ontstond, en langzaamaan z'n vorm vond. En nog verder moet vinden, want het is nog lang niet af. De oorspronkelijke beeldhouwer (Korczak Ziolkowski, het was een Pool) stierf in 1989; z'n vrouw en 10 kinderen namen het a.h.w. over en leiden nog het werk. Interessant om te zien hoe de eerste uithakkingen gebeurden (er zijn filmpjes van) en hoe het nu gaat. In het museum is een enorm raam, en vandaar uit heb je een goed gezicht op de berg. En...ondanks het feit dat er zo veel mist was dat de tickets maar halfprice waren, en de regen bleef drizzelen, schoven ineens de mistwolken opzij, en konden we een foto maken! 

Dit hele projekt wordt trouwens uit giften en entreeprijzen betaald zonder enige susidie van de de staat. Dat is ook hun principe.

Het hele complex bestaat uit museum, informatiecentrum, centrum voor Indiaanse ambachten, winkel, atelier, en een tentoonstelling van allerlei collecties van alles wat Indianen betreft, meestal een gift van iemand. Zo was er ( en dat vond ik het leukst) een enorme hoeveelheid glazen potten met allemaal verschillende kraaltjes, naar kleur gerangschikt.

Wil je er meer van weten, kijk op:  www.crazyhorsememorial.org 

Op de parkeerplaats nog even koffie gezet.............handig, hoor, zo'n camper!

2. Custer's park. Een natuurgebied met daarin veel wild. Als we al de hoop hadden gehad dat we daar een fikse wandeling konden maken, dan werd die hoop wel meteen weggeregend! Jammer, maar het rijden van de " wildlife-loop" was ook de moeite waard. onderweg wat foto's genomen (nou ja, kiekjes dus....) van de beesten die we zagen. helaas geen mountaingoats; die had ik graag willen zien. Wel heel veel bisons, en op den duur keken we niet meer op of om bij een handjevol reeen. Prachtig gebied trouwens. bergen, groene dalen, beekjes, en fraaie rotsformaties (daar had ik die geiten verwacht).

Terug naar de camping; eventueel zouden we nog doorgaan naar Mount Rushmore, maar de mist werd zo dicht onderweg dat we er van af zagen. Het moet nog wel gebeuren, want uiteindelijk kom je daar voor uit Europa! Zul je die presidenten toch missen vanwege een beetje damp! We zien wel; als het beter wordt ( " it comes and goes here") gaan we alsnog. Anders morgenochtend. Het is hier vlakbij (wat heet; in Amerika is vlakbij een mijl of 5)

Omdat dit verhaal, door Wim begonnen toch " diversen" heet, kan ik ook nog wel iets divers' toevoegen.

- Fijn, Arend , dat je er een "goed gevoel" aan over hield (zo heet dat toch tegenwoordig?)

- ik zie, Marie-Antoinette, dat jullie op dit moment aan het vergaderen zijn...........of misschien net aan de wijn? Ik las de boodschap van Wiebe de Jager.

- ik heb een boek gekocht dat heet :Lakota woman" " moving story of a native American woman"........leek me heel geschikt na al onze Indiaanse ontmoetingen.

- Leuk, al die reacties.

- en tussen de beginregels van mijn stukje en nu is het heel erg hard gaan regenen!

- En ik bedenk dat we nog niet hebben geschreven over de Windcave, die we gisteren bezochten. Wim ook! Nou, eigenlijk hoef ik nu niet meer in een grot.

-en............nu gaan we beslissen welke richting we uit zullen gaan morgen. Zuidelijk, over de Rocky's, of Noordelijk, boven Yellowstone langs. Jullie zullen het wel lezen.

Dag!

ELS

ik probeer wat foto's Ik zit er wel een beetje mee te hannesen, vooral om ze op de plek te krijgen die ik wil!

Indianenverhaal

Je kunt in dit zuidoostelijke stuk van Zuid-Dakota een aantal dingen doen:

- de Badlands bekijken, er door lopen, er door rijden (hebben we gedaan)
- het Black Forest bezoeken, er wandelen, er (kuddes) dieren bekijken die we thuis niet hebben
- Mount Rushmore bekijken, bezoeken\
- en je kunt ook de hunch hebben om Wounded Knee te bezoeken

Els had die hunch, en ondanks het grote aantal extra mijlen dat we van de camper moesten vragen (ruim honderd) besloten we die te volgen. Na anderhalf uur zonder veel aanwijzingen (de Amerikanen lopen met deze historiebladzijde niet te koop) zag Els een vreemd gebouwtje waarop het woord MUSEUM. Het zag er krakkemikkig uit, en ondanks de verlatenheid was er bordje 'open'. Het was het museum van de massacre van Wounded Knee. Els strompelde er over een verwrongen pad naar toe, maar ondanks dat 'open' bleek het dicht. Het zag er erg gammel uit, maar van vorig jaar herinnerden we ons dat Indianen geen Duitsers zijn, het hoeft bij hen niet zo netjes en precies. Er is daar in de buurt ook weinig volk op de been: na vijftig mijl bijna niets was er ook hier bijna niets, niemand loopt daar in de leegte rond. Tot mijn verrassing kwam er over het onmogelijke pad een soort verbouwde jeep aanrijden en de Indiaanse bestuurder klampte Els aan. Het museum was inderdaad gesloten, sorry voor dat 'open', maar het was wel de plaats die we zochten. Even verder en hoger was een begraafplaats met een herinneringsmonument van Wounded Knee. Met, zei hij, maar 25 namen in plaats van 300. Ancestors van hem lagen er en werden genoemd. We zagen dat Red Horn , Skabbard knife en No Ears daar lagen, en veel anderen, omgebracht om onduidelijke redenen. Ze waren van 150 kilometer noordelijker gevangengenomen en naar hier gebracht. Met vrouwen en kinderen. Waarom ze allemaal werden afgeslacht is geloof ik nog steeds onduidelijk.Traumatisch. Nog steeds actueel voor deze obese Indiaan, een geloof ik wel aardige jongen die zich door zijn omvang alleen rijdend kon verplaatsen. - Ik weet weinig van (de) Indianen en ik ben ook niet erg nieuwsgierig, maar dit in de loop van de geschiedenis verpletterde volk heeft wat wij het recht noemen aan zijn kant. Wounded Knee ligt in een van de reservaten voor (van?) de Sioux.

Het museum

Detail van de gedenksteen

Wim

Onderweg

Vandaag passeerden we weer een tijdzonegrens; Central time werd Mountain time. Halverwege Zuid-Dakota in the middle of nowhere werd het  een uur vroeger; in no time. We zullen deze reis alle tijdzones van het aaneengesloten deel van de VS (dat zijn alle staten behalve Alaska en Hawai, die hebben hun eigen tijd) benutten. Driemaal een tijdgrens oversteken. En omdat je achter het stuur niet steeds maar kunt denken wat is het hier groot heb je een mooie aanleiding om je over toeval en willlekeur in ons tijdsysteem te verbazen. Zouden de Babyloni-ers (ik ga er iets aan doen, Anne, als ik er aan denk op een moment dat ik tijd heb) zes vingers en tenen hebben gehad? Over veel wonderlijke tijddingen.

De bewoonde wereld, waar veel mensen om je heen zijn, heeft hier in Amerika een aantal verschillen met die van ons. Er is een structureel verschil in het aantal dikke, gezette, corpulente mensen. Die zijn er hier meer dan in Nederland. Soms wanstaltig, soms best leuk om te zien. Er is een categorie jonge vrouwen, zo van twintig tot veertig jaar, vrij kort van stuk, blank, gekleurd of negro-ide, die niet gewoon te dik zijn, maar veel te dik. Onder hun middel dijen ze zo uit dat ze met een langzame schommelpas moeten lopen omdat ze hun benen niet snel voor elkaar kunnen zetten. Bolle wangen, volle hals, onderkinnig, maar met een jeugdig elan, vriendelijke blik, vlotte manier van doen. Zo te zien zonder last te hebben van hun lichaam. In de Wal-marten, op de boodschappenpleinen, de secretaresse in de office waar we de camper moesten halen, de 'reisleidster' van onze bus van Chicago naar Elkhart, allemaal vertegenwoordigsters van een bij ons thuis in Nederland afwezige categorie. - Dikke jongemannen zijn er ook veel, zij wekken vooral weerzin op. - Me dunkt dat die dikworderij niet lang meer kan doorgaan.

Onderweg nemen we zo nu en dan onze pauze op een daartoe aangelegde 'rest area'. Daar kun je een plas doen, en er zijn meestal buiten wat tafeltjes, of picknicktafels waar je kunt zitten om even uit te rusten. Geen restauratie, geen koffie, geen handel. Aangelegd en onderhouden door de staat. Soms is er een goededoelenorganisatie die genoemd wordt als hulp, een enkele keer een bedrijf dat er voor zorgt dat het gras bijgehouden wordt. Maar het is bijna een vreugde om daar naar het toilet te gaan, het is er altijd schoon, de dingen doen het, kranen, zeepdispensers, handendroogmachines, er ligt geen los WC-papier, er zijn geen graffiti.
In andere landen is het meestal alleen maar in orde in grote wegrestaurants, zelden in publieke gelegenheden.

Els is al weer een poosje onder zeil. We hebben de coyotes die hier nogal veel voorkomen horen huilen, kreten geven. Er zijn hier veel ratelslagen, veel bordjes met waarschuwingen. Vanmiddag op een parkeerterreintje waar we bij vergissing opgereden waren kronkelde er eentje voor mijn kerende camper. Ik nodigde Els uit om gauw een foto te maken, maar ze wilde niet, is panisch voor slangen. Het hoefde trouwens niet snel, want hij kronkelde niet erg effici-ent over het terrein. Tijd genoeg om een paar foto's te schieten. (Els zei later dat ze dacht dat ik haar vroeg om uit de auto te stappen voor die foto, en dat ze daarom nee gezegd had. Ik geloof niet dat ze kwade bedoelingen bij mij veronderstelde.) - Toen vanavond onze campingbaas ons zei dat we de coyote's misschien zouden kunnen horen als we naar een pad aan het eind van de camping liepen, vroeg Els of hier ook ratelslangen waren. Ja, dat dacht hij wel, maar als er mensen op de camping waren hielden ze zich schuil: ze hielden niet van drukte. Hij zag er zo nu en dan wel eentje; die schoot hij dan dood.

Bedtijd. Wim

maandag 17 mei (ELS), op weg naar de badlands

Vandaag zouden we dus de Badlands bereiken. Ondanks plaatjes wist ik niet goed hoe ik me dat moest voorstellen. De weg erheen, nog steeds die opwindende ,o zo stille, Interstate 90, was er NIETS; echt een ongelofelijk leeg land. Weiland, bouwland af en toe, prairie, en dat precies zoals je je een prairie voorstelt; groen/grijs, af en toe glooiend, af en toe zeer vlak. Vanuit mijn positie zag het er zo uit (zie boven).
Maar gelukkig; de beloofde Badlands bestaan echt, en ze zijn net zo BAD als ze heten. wat een onherbergzaam en deprimerend landschap! gelukkig was het prachtig weer (en later hoorden we hier op de camping dat we echt een bofje hadden, want het had enorm geregend in de laatste tien dagen, en, als het hier regent, is het meteen modderig, slipperig en glad. het zijn " gewoon" modderbergen en zo zien ze er ook uit. Alleen: dat is de opperlaag, want anders zouden ze hier al die duizenden eeuwen niet zijn  blijven staan!).
We gingen binnen door de Noord-ingang (onze annual pass van vorig jaar is nog geldig!) en bezochten eerst het Visitor's centre, waar weer zo'n frisse opgewekte ranger, zoals we ze ons herinneren van vorig jaar  uitleg en advies gaf over wat we het best konden gaan zien. Hij raadde een " loop" aan, die allerlei viewpoints langsging en ook nog zou voeren langs de steppes, waar de bisonkuddes zich gewoonlijk ophouden. Die zie ik liever dan ratelslangen, waar je steeds maar weer voor wordt gewaarschuwd.
Eerst even langs een campground. het enige die wifi biedt. Het is er stil en verlaten. het kantoor doet een beetje denken aan die houten gebouwen uit cowboyfilms, en de beheerder lijkt ook wel een cowboy met zijn verweerde bruine kop! Na onze plek besproken te hebben (net dat er nog meer bezoekers zijn gekomen) maakten we dus "the loop". een beetje gehinderd door steeds maar wegopbrekingen ( die, naar we later begrepen, hopeloos achter waren op het schema door al die regen). Steeds op gravelroads en steeds maar op 1 baan. We hebben nu wel een gloednieuwe camper, die niet rammelt (wat heerlijk) maar met al die steentjes die opvliegen is het toch niet prettig! Maar goed, het ging goed, en dank zij het stilstaan onderweg hebben we wel enorme hoeveelheden " stokstaartjes" (prairiedogs) gezien. In de verte een kudde bisons. En straks, bij het ondergaan van de zon en het vallen van de wind, moeten we op dit terrein de coyotes kunnen horen huilen.
Toen we " thuis" kwamen zakten we onderuit met een glaasje. ik probeerde de douche, die uitstekend was als je het geduld had te wachten tot het water eindelijk warm werd, en waste zelfs m'n haar. Zeer ongemakkelijk om je af te drogen en in de kleren te komen vanwege de klestnatte vloer, maar tja.......wat wil je ook in de BAD lands? Daarna konden we zelfs nog buiten eten.
Morgen op weg naar de Black Hills; dat klinkt ook al zo opgewekt!
Ik probeer nog een foto in te voegen van die grijze bergen. Ik ben daar nog niet handig in, want ze komen steeds niet op een plek die ik wil!

En dan zometeen een ws doodstille en zeer donkere nacht in! Wat zullen de sterren flonkeren.........
Els
ps; en inderdaad, hij komt helemaal bovenaan! sorry!

16 mei (ELS)

zondag 16 mei

[Allereerst iets over  de telefoons; mocht er iemand een sms-je hebben gestuurd naar mij: ik heb dat NIET gekregen. Ik ontving na Herman's 1e smsje alleen, zomaar en onverwacht, een sms uit Sicilie, van broer Hans. Ik stuurde af en toe wel een bericht aan diverse mensen, maar 1. ik weet niet of ze verstuurd worden en 2. ik krijg geen antwoord. Ik gebruik " operatorselectie" dat in Engeland goed werkte, maar nee, het lukt niet en ik geef het nu op. In iedere staat die we passeren zal ik het opnieuw proberen. Vorig jaar kon ik toch redelijk goed met allerlei lieden sms-en Nou ja, mooi voor m'n beltegoed zullen we maar zeggen....maar ik mis de lieve sms-jes van kleindochter Anne wel, hoor! De Amerikaanse telefoon, die ik vorig jaar kocht, moest een nieuwe sim-kaart. We lieten ons in Chicago (per taxi) naar T-mobile rijden, nieuwe sim gekocht,25 dollar beltegoed genomen en alles leek prima, maar helaas...........hij doet het niet en iemand aan de telefoondesk in de Walmart dacht dat de batterij vernieuwd moest. Nou zeg....... Als ik ergens een t-mobile winkel zie, zal ik nog een keertje m'n best doen, maar anders.........ik heb wel vakantie hoor! Blijft Wim's telefoon, maar of die het doet?????
Het is dus vervelend dat we niet snel bereikbaar zijn, en ik kan allerlei vervelende scenaroio's bedenken,, maar goed, we hebben de laptop!]
Vandaag dus weer een reisdag. Vroeg weg, half acht of zo, richting Sioux Falls. Ik had gelezen dat die waterval wel spectaculair was en dat je die niet mocht missen. Nou...........wat Wim al vermoedde: sterk overdreven, want het is helemaal niet erg als je die mist. Ik begrijp best dat je in een gebied waar niet veel is te zien  en te beleven, je het onderste uit de kan wilt halen wat toerisme betreft, en die stroom water (verdeeld over een aantal watervallen) was ook erg mooi, maar niet de 15 mijl waard, die we moesten omrijden. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Het Cornpalace in Mitchell. HET ENIGE IN DE WERELD !! Nou ja, misschien wel, maar wie wil er nu een gebouw maken, bestaande uit maiskolven en korenaren en stro??
.
We kwamen  op de oersaaie Interstate 90 terecht, en eigenlijk zitten we daar nog op (staan op camping in Oacoma), allemaal om naar de Badlands te gaan. Die zullen we morgen bereiken, ijs en weder dienende. (O ja, het weer...dat is prima!!)
Vlak voor Oacoma (dat eigenlijk hetzelfde is als Chamberlain) staken we de Missouri over, een machtige rivier! We maakten nog even een wandelingetje langs het water, over een fietspad (een echt fietspad) langs de weg. Een heel stille weg, de I 90. Er is hier gewoon niet veel. Bouwland, prairie, en weilanden. Af en toe een uitgerekt dorp. Wim zei dat in heel South Dakota net zo veel mensen wonen als in heel Gelderland!
Wat nog meer?
- Ik heb nog steeds delen van de Gran Partita in m'n kop, en wel speciaal het 2e trio van het 1e menuet.
- Herman, zou jij Jaap en Carlies ons blog-adres willen doen toekomen? Ik heb zo'n idee dat ik het vergeten ben aan hen te geven. Hun mailadres is iets als : naaldenpaard@.........

-Arend, sterkte.

Ik ga nog even buiten zitten.
Tot de volgend keer!

ELS

Rivieren

Zaterdagavond, Sioux City

We staan op het uiterste zuidoostpuntje van Zuid-Dakota, net over de grens met Iowa, op onze derde camping, na onze tweede dagtocht, die ons van Des Moines, hoofdstad van Iowa, hierheen bracht. Minder lange tocht dan gisteren, 230 mijl, 350 kilometer. Vanmorgen Winterset in Madison County bezocht vanwege de 'covered bridges', waarvan we ooit hoorden en die we toen ook zagen, in de film van Clint Eastwood, leuke romantische film met een Italiaanse connotatie: de hoofdpersoon is een Amerikaanse geboren in de buurt van Bari, Zuid-Italia. Het plaatsje zelf was verrassend leuk, met name voor Els, die er eerst vergenoegd deelnam aan de wekelijkse zaterdagmarkt met farm-producten, waarop je niet alleen allerlei plantjes en eieren en tomaten kon kopen, maar ook tientallen home-made gebakjes, taartjes, keekjes, brownies, chocoladekoekjes, honingkoekjes, je kunt niet raden wat er allemaal te bakken en te verzinnen is. - En die daarna de verrassing van deze vakantie ervoer: een QUILT-winkel, en niet zomaar eentje: een hele goede. Veel dingen die quiltmensen mooi vinden waren daar. Els zal er voor de liefhebbers wel nader op ingaan. Landelijk bekend geloof ik. In elk geval verrassend, verrassend toevallig. De eigenaresse maakte persoonlijk een foto van Els, staande voor een quilt (Els stond):

In Frankrijk is de naam van veel departementen dezelfde als die van de rivier of rivieren die er door- of omheen lopen. Het valt bij het toeren door de staten hier (tot nu toe Indiana, Illinois en Iowa) op dat dat ook hier gebruikelijk is. De Illinois, de Iowa de Des Moines, allemaal rivieren. In Nederland doen we dat dunkt me niet: Overijsel is geen goed voorbeeld en Zeeland is te weinig specifiek. Ik geloof dat in de Franse tijd we ook departementern hadden genoemd naar rivieren, maar dat die namen na 1814 weer zijn afgeschaft; regionaal zijn ze er wel, Rijnland e.d. - In Amerika is het heel erg vaak zo (als ik mijn beperkte ervaring maar even heel onwetenschappelijk mag extrapoleren). Nu zijn die rivieren daar vaak ook wel erg groot en bepalend voor van alles. We kwamen gisteren over de Mississippi Iowa binnen, en vanmiddag reden we er over de Missouri weer uit. Op onze eerste 'rest area' na de Mississippi, bij Davenport, was ter instructie van het publiek een grote platte steen van een paar meter hoog neergezet. Met daarop een vrij lange tekst waaruit het Davenport van 1880 als prille belangwekkende plaats naar voren kwam. Onder meer was er het eerste nationale voetbaltoernooi westelijk van de Mississippi was gespeeld (speciaal werd daarbij de uitslag vermeld van het team van Davenport tegen dat van de Universiteit van Iowa: 20-0).

Bij het rijden door die drie genoemde I-staten kwamen we over twee fantasie-grenzen. Een virtuele oost-west-grens bij het gaan van Indiana naar Illinois (het wordt in no time een uur vroeger) en een werkelijk bestaande tot de fantasie sprekende noord-zuid-grens: de North-South Divide. Waar het hemelwater gesplitst wordt in een afvoer richting Canada, al of niet via de Grote Meren en, andere kant op, met de Mississippi en Ohio mee, richting Golf van Mexico. Herinnerde aan vroegere gedachtenspinsels over de ergens in Zwitserland uiteenspattende waterdruppel die half met de Donau naar de Zwarte Zee ging en half met de Rijn naar Rotterdam.

Het is nu zes uur 's ochtends bij jullie. Ik ga naar bed. Elf uur, Els is al een uurtje geleden gegaan. Morgen niet te laat op, richting Sioux Falls en dan linksaf naar de Badlands. Kan niet in een dag, het worden er twee van elk een kleine 250 mijl. Groot land.

Wim
(Foto's later, lukte nu niet, en de kaart moet ook nog bijgewerkt: 'oef' zeggen ze hier in Sioux City)

zondagochtend: ik heb (ELS) er twee foto's bijgezet, maar weet nog niet hoe ik die op de door mij gewenste pkaats kan slepen. dan zo maar. de ene is voor een " beroemde" (zei ze) quilt in de quiltwinkel, die de mevrouw perse wou nemen van en voor mij, en de andere is dan de Hollywell Bridge, de filmbrug zeg maar.
We kochten de dvd bij de VVV !