weer thuis.............

En dit wordt dan de laatste aflevering van dit logboek.
We zijn weer thuis, helemaal heel, zonder ernstige brokken (een klein brokje omdat ik m'n zonnebril ergens heb laten liggen, jaja, alweer, en een ander onverklaarbaar ding is dat ik m'n mp-3-speler kwijt ben, maar goed.......)
Zo'n laatste dag bestaat voornamelijk uit ergens wachten, boekje lezen, wat ronddrentelen en zo. De camper afleveren ging zeer vlot. De camping mag dan een beetje sof geweest zijn: hij was gewoon gekozen door de ligging. We reden dus vlot naar de Rosecransweg, waar we op een heel plezierige en vlotte manier werden verwelkomd....wat een verschil met vorig jaar bij Cruise America! Om 11 uur werden we met nog twee andere echtparen (die ook op die camping gestaan hadden met dit doel voor ogen) in een busje naar LAX, het vliegveld gebracht. En daar verliep het inchecken heel vlot, en kon het grote wachten beginnen. Toch wel heel fijn als je van lezen houdt!
De reis verliep prima. Voor het eerst dat wij meemaakten dat je elk een eigen schermpje had waarop je films kon kijken, spelletjes doen; wat je maar wou. ik heb 3 films gezien nb! Zo gaat de tijd wel snel! Niet geslapen.
De trein naar Arnhem kwam al vlot. Overstappen op de sprinter naar Velp. En daar heb ik met de bagae gewacht tot Wim de auto had gehaald.
En nu weer langzaamaan in het gewone bestaan komen. En al die herinneringen aan wat we gezien en meegemaakt hebben, een plaats geven op de harde schijf in 't hoofd.
ELS

De controle van de teruggebrachte camper verliep naar wens: geen ongerechtigheden geconstateerd. Ik had onderweg na een week of zo motorolie gekocht, omdat ze gewaarschuwd hadden dat we om de twee dagen met zo'n nieuwe motor het oliepeil moesten controleren, en ik dacht toen te zien dat het peil minderde. Omdat het peil ophield met minderen had ik de olie niet gebruikt. Ik had geen kwitantie van de aankoop, maar kreeg het geschatte bedrag vlot terug. We waren wel een kleine 2000 mijl over onze taks van 2500: 800 dollar bijbetalen (geen verrassing, was me bekend). Kleine 7000 kilometer gereden op ruim 400 gallon benzine (Amerikaanse gallons zijn ongeveer 3,8 liter): de kar nam dus ongeveer een gallon op tien-en-halve mijl (plusminus 4,6 kilometer per liter). De benzineprijzen waren gestegen sinds vorig jaar, toen heb ik maar een enkele keer meer dan 3 dollar per gallon hoeven te betalen (meestal iets als 2,75) nu was het in Los Angeles 3 dollar 20 of meer (voor loodvrij met octaangetal 89), en in goedkopere gebieden niet heel veel minder.
De campings met elektriciteit waren ook duurder, zelden beneden 30 dollar per nacht. De duurste (lang niet de mooiste) was 90 dollar, de goedkoopste (in de hitte van Tucson) 20 dollar, voor een aardig, maar onbemand terrein vlak buiten het National Park van de cactussen. De laatste, in Florence Village, Los Angeles, was slechts 29. Maar zoals Els al schreef was dat meer een stacaravan-en-mobile-home-terrein. Bij de aankondigingen buiten de office stond bijvoorbeeld voor de vaste bewoners de mededeling dat de gasprijs omhoog gegaan was, en dus de sta-prijs ook. Er waren wel camperplaatsen, maar niet zo erg veel en deze camping stond ook niet genoemd in onze camping-gids. We hadden hem uit een promotiefolder voor toerisme in California. Toen ik bij het registreren vroeg waarom hij niet in de gewone gidsen stond haalde de man achter de balie zijn schouders op: kost geld. Ik vond deze camping niet zo vervelend als uit Els haar woorden naar voren komt: de sfeer was rustig, de spelende (school)kinderen waren om een uur of zeven zonder geroep van de straat verdwenen, er was duidelijk discipline. De toiletten waren schoon. De voertaal was er geen Engels. Els vond het natuurlijk jammer dat de pool permanent overbezet was met allerlei grut, zodat zij er geen gebruik van kon (wou) maken.

In de hal(len) van het vliegveld, waar je nogal eens in een rij moet staan, merkte je dat de mensen in het algemeen niet voordringen. Helemaal zo perfect als in Engeland is het misschien niet.

Tenslotte, hoewel ik er aan gedacht had mijn zakmes in de koffer te stoppen, had ik, omdat een vingernagel scheurde, het nagelschaartje uit de toilettas gehaald en vergeten het er weer in te stoppen. Els was een beetje droef hierover: ons beste nagelschaartje. Ik heb over mijn schoenzolen als verstopplaats gedacht, maar je schoenen moet je daar uittrekken zodat die in een apart containertje gescand kunnen worden. Ik heb toen in de doos waarin je je losse geld en ander metaal moet leggen tussen camera, mobieltje, huissleutel, en portemonnaie vrij open en bloot, met de puntjes naar beneden, dat schaartje gelegd. Geaccepteerd door machine en personeel. Weddenschap met Els gewonnen en schaartje gered, hoera.

woensdag 15 juni 7,11 uur (Nederlandse tijd)

woensdag 15 juni 7,27 uur (Nederlandse tijd)

Aller-tenslottest: (pas) ten oosten van Canada ging de zon onder; hij is even beneden  de horizon geweest, maar kwam na een kwartiertje weer op. Demonstratie van een korte nacht.

Wim

L.A..............Hollywood

We gingen dus per bus naar de metro (20 minuten) . Ik geloof niet dat er een enkele Amerikaan in die bus zat. het was allemaal Spaans! Ik bedacht me ineens, hoe saai het moet zijn als je als Mexicaan (en niet alleen die, maar ik had daar nooit aan gedacht) een kind krijgt. je weet gewoon dat-ie zwart haar en donkere ogen kriijgt! Ik herinner me nog hoe benieuwd we waren naar de ogen van de jongens.....en de haren...........

Los Angeles...............ach, we kregen denk ik geen goeie indruk, namen een hop-on-hop-off bus, maar hopten nooit off, en kwamen in Hollywood; twee uur lang rondgereden en voortdurend gehoord wie er allemnaal waar geweest waren, en zo. Ik vond dat nog wel leuk, hoor, ook de Walk of fame, maar Wim vond het absoluut helemaal niks, en dat dus niet goed. Hadden we niet hoeven doen.
Terug in Downtown hebben we niet veel rondgekeken. namen al snel de metro terug, d.w.z. terug naar waar de bus die lijn ontmoet. De bus (111) liet lang op zich wachten en deed er weer verrassend lang over om hier te komen. ik verbaasde me onderweg over alle dikke tot zeer dikke kinderen, en jonge vrouwen. 
En nu ben ik aan het pakken en maken we onze laatste WIJN op.
En morgen vliegen we..................ik heb nu wel zin om naar huis te gaan.
Dag!
ELS

In de bus zag ik opeens dat de vrouw naast mij een baby zoogde, onopvallend en naar mijn idee efficient. Ik herinner me van vroeger dat familie wel eens in jouw nabijheid een kind de borst gaf en dat het dan lastig was dat in gezelschap te doen, want de borst moest niet gezien worden. Het bleek nu dat een buitenstaander (-zitter) die borst ook helemaal niet ziet: vrouwenkleren, babymutsje (geloof ik), babyvoorhoofd, dat is alles.
Ik schreef gisteren dat we in een kwartier downtown zouden zijn. We waren in ruim een kwartier bij het metrostation. Vandaar de metro genomen (dagkaart, 5 dollar voor de hele dag metrorijden; er zijn 5 of 6 lijnen) en na 7 stations waren we in de stad. Tot mijn genoegen was de metro op de laatste halte na bovengronds, en hij leek veel op een bovenmaatse tram toen hij voor een stoplicht moest wachten en er geen slagbomen werden neergelaten. - Later, vanuit Hollywood, was de metro ongdergronds, maar ruim, voelde aan als een echte ondergrondse.

Hollywood was helemaal niks, je verbaast je over al het gedoe. Een enkele keer was er een gebouw dat je uit een film kende: Uit 'Pretty woman' het hotel en de winkelstraat bijvoorbeeld. - Maar ik vond het aardig eens door LA en Hollywood te komen.

Vanavond pakken, morgen benzine halen en camper afleveren. - Het inchecken via de computer ging niet: KLM heeft dat in LA aan Delta uitbesteed en die kenden ons niet. Morgen dus weer gewoon in de rij.

Wim