weer thuis.............

En dit wordt dan de laatste aflevering van dit logboek.
We zijn weer thuis, helemaal heel, zonder ernstige brokken (een klein brokje omdat ik m'n zonnebril ergens heb laten liggen, jaja, alweer, en een ander onverklaarbaar ding is dat ik m'n mp-3-speler kwijt ben, maar goed.......)
Zo'n laatste dag bestaat voornamelijk uit ergens wachten, boekje lezen, wat ronddrentelen en zo. De camper afleveren ging zeer vlot. De camping mag dan een beetje sof geweest zijn: hij was gewoon gekozen door de ligging. We reden dus vlot naar de Rosecransweg, waar we op een heel plezierige en vlotte manier werden verwelkomd....wat een verschil met vorig jaar bij Cruise America! Om 11 uur werden we met nog twee andere echtparen (die ook op die camping gestaan hadden met dit doel voor ogen) in een busje naar LAX, het vliegveld gebracht. En daar verliep het inchecken heel vlot, en kon het grote wachten beginnen. Toch wel heel fijn als je van lezen houdt!
De reis verliep prima. Voor het eerst dat wij meemaakten dat je elk een eigen schermpje had waarop je films kon kijken, spelletjes doen; wat je maar wou. ik heb 3 films gezien nb! Zo gaat de tijd wel snel! Niet geslapen.
De trein naar Arnhem kwam al vlot. Overstappen op de sprinter naar Velp. En daar heb ik met de bagae gewacht tot Wim de auto had gehaald.
En nu weer langzaamaan in het gewone bestaan komen. En al die herinneringen aan wat we gezien en meegemaakt hebben, een plaats geven op de harde schijf in 't hoofd.
ELS

De controle van de teruggebrachte camper verliep naar wens: geen ongerechtigheden geconstateerd. Ik had onderweg na een week of zo motorolie gekocht, omdat ze gewaarschuwd hadden dat we om de twee dagen met zo'n nieuwe motor het oliepeil moesten controleren, en ik dacht toen te zien dat het peil minderde. Omdat het peil ophield met minderen had ik de olie niet gebruikt. Ik had geen kwitantie van de aankoop, maar kreeg het geschatte bedrag vlot terug. We waren wel een kleine 2000 mijl over onze taks van 2500: 800 dollar bijbetalen (geen verrassing, was me bekend). Kleine 7000 kilometer gereden op ruim 400 gallon benzine (Amerikaanse gallons zijn ongeveer 3,8 liter): de kar nam dus ongeveer een gallon op tien-en-halve mijl (plusminus 4,6 kilometer per liter). De benzineprijzen waren gestegen sinds vorig jaar, toen heb ik maar een enkele keer meer dan 3 dollar per gallon hoeven te betalen (meestal iets als 2,75) nu was het in Los Angeles 3 dollar 20 of meer (voor loodvrij met octaangetal 89), en in goedkopere gebieden niet heel veel minder.
De campings met elektriciteit waren ook duurder, zelden beneden 30 dollar per nacht. De duurste (lang niet de mooiste) was 90 dollar, de goedkoopste (in de hitte van Tucson) 20 dollar, voor een aardig, maar onbemand terrein vlak buiten het National Park van de cactussen. De laatste, in Florence Village, Los Angeles, was slechts 29. Maar zoals Els al schreef was dat meer een stacaravan-en-mobile-home-terrein. Bij de aankondigingen buiten de office stond bijvoorbeeld voor de vaste bewoners de mededeling dat de gasprijs omhoog gegaan was, en dus de sta-prijs ook. Er waren wel camperplaatsen, maar niet zo erg veel en deze camping stond ook niet genoemd in onze camping-gids. We hadden hem uit een promotiefolder voor toerisme in California. Toen ik bij het registreren vroeg waarom hij niet in de gewone gidsen stond haalde de man achter de balie zijn schouders op: kost geld. Ik vond deze camping niet zo vervelend als uit Els haar woorden naar voren komt: de sfeer was rustig, de spelende (school)kinderen waren om een uur of zeven zonder geroep van de straat verdwenen, er was duidelijk discipline. De toiletten waren schoon. De voertaal was er geen Engels. Els vond het natuurlijk jammer dat de pool permanent overbezet was met allerlei grut, zodat zij er geen gebruik van kon (wou) maken.

In de hal(len) van het vliegveld, waar je nogal eens in een rij moet staan, merkte je dat de mensen in het algemeen niet voordringen. Helemaal zo perfect als in Engeland is het misschien niet.

Tenslotte, hoewel ik er aan gedacht had mijn zakmes in de koffer te stoppen, had ik, omdat een vingernagel scheurde, het nagelschaartje uit de toilettas gehaald en vergeten het er weer in te stoppen. Els was een beetje droef hierover: ons beste nagelschaartje. Ik heb over mijn schoenzolen als verstopplaats gedacht, maar je schoenen moet je daar uittrekken zodat die in een apart containertje gescand kunnen worden. Ik heb toen in de doos waarin je je losse geld en ander metaal moet leggen tussen camera, mobieltje, huissleutel, en portemonnaie vrij open en bloot, met de puntjes naar beneden, dat schaartje gelegd. Geaccepteerd door machine en personeel. Weddenschap met Els gewonnen en schaartje gered, hoera.

woensdag 15 juni 7,11 uur (Nederlandse tijd)

woensdag 15 juni 7,27 uur (Nederlandse tijd)

Aller-tenslottest: (pas) ten oosten van Canada ging de zon onder; hij is even beneden  de horizon geweest, maar kwam na een kwartiertje weer op. Demonstratie van een korte nacht.

Wim

L.A..............Hollywood

We gingen dus per bus naar de metro (20 minuten) . Ik geloof niet dat er een enkele Amerikaan in die bus zat. het was allemaal Spaans! Ik bedacht me ineens, hoe saai het moet zijn als je als Mexicaan (en niet alleen die, maar ik had daar nooit aan gedacht) een kind krijgt. je weet gewoon dat-ie zwart haar en donkere ogen kriijgt! Ik herinner me nog hoe benieuwd we waren naar de ogen van de jongens.....en de haren...........

Los Angeles...............ach, we kregen denk ik geen goeie indruk, namen een hop-on-hop-off bus, maar hopten nooit off, en kwamen in Hollywood; twee uur lang rondgereden en voortdurend gehoord wie er allemnaal waar geweest waren, en zo. Ik vond dat nog wel leuk, hoor, ook de Walk of fame, maar Wim vond het absoluut helemaal niks, en dat dus niet goed. Hadden we niet hoeven doen.
Terug in Downtown hebben we niet veel rondgekeken. namen al snel de metro terug, d.w.z. terug naar waar de bus die lijn ontmoet. De bus (111) liet lang op zich wachten en deed er weer verrassend lang over om hier te komen. ik verbaasde me onderweg over alle dikke tot zeer dikke kinderen, en jonge vrouwen. 
En nu ben ik aan het pakken en maken we onze laatste WIJN op.
En morgen vliegen we..................ik heb nu wel zin om naar huis te gaan.
Dag!
ELS

In de bus zag ik opeens dat de vrouw naast mij een baby zoogde, onopvallend en naar mijn idee efficient. Ik herinner me van vroeger dat familie wel eens in jouw nabijheid een kind de borst gaf en dat het dan lastig was dat in gezelschap te doen, want de borst moest niet gezien worden. Het bleek nu dat een buitenstaander (-zitter) die borst ook helemaal niet ziet: vrouwenkleren, babymutsje (geloof ik), babyvoorhoofd, dat is alles.
Ik schreef gisteren dat we in een kwartier downtown zouden zijn. We waren in ruim een kwartier bij het metrostation. Vandaar de metro genomen (dagkaart, 5 dollar voor de hele dag metrorijden; er zijn 5 of 6 lijnen) en na 7 stations waren we in de stad. Tot mijn genoegen was de metro op de laatste halte na bovengronds, en hij leek veel op een bovenmaatse tram toen hij voor een stoplicht moest wachten en er geen slagbomen werden neergelaten. - Later, vanuit Hollywood, was de metro ongdergronds, maar ruim, voelde aan als een echte ondergrondse.

Hollywood was helemaal niks, je verbaast je over al het gedoe. Een enkele keer was er een gebouw dat je uit een film kende: Uit 'Pretty woman' het hotel en de winkelstraat bijvoorbeeld. - Maar ik vond het aardig eens door LA en Hollywood te komen.

Vanavond pakken, morgen benzine halen en camper afleveren. - Het inchecken via de computer ging niet: KLM heeft dat in LA aan Delta uitbesteed en die kenden ons niet. Morgen dus weer gewoon in de rij.

Wim

Los Angeles

zondagavond, 6 uur.
De eerpels staan op, maar verder is er weinig "gewoons" aan deze omgeving. Het is dat ik (sorry, wij) zo enorm flexibel ben (c.q. zijn), want ook hier is genoeg om van te genieten, alhans blij over te zijn.
Groter tegenstelling is niet denkbaar, en ik vermoed dat we allebei nog wel es heimwee zullen hebben naar Santa Margareta ......
Gisteravond nog een lekker vuurtje gestookt. Toch niet al het hout opgemaakt,; er is nog een groot blok over.

Om 8 uur vanmorgen waren we klaar om te gaan. Nu had ik gisteren een kleine conversatie met een van de KOA-medewerksters gehad over boeken. Ik vroeg of ze ook "pick a book, leave a book" deden, maar nee. Dus praatten we wat over boeken en b.v. ook over Jean Auel, dat ik toevallig n m'n hand had. "My god", riep ze uit "that was a book! I could n't stop reading.........it pulled me and I forgot everything around me!!!" Dus: we hadden iets gemeenschappelijks.Ik zei dat ik eigenlijk om een boek verlegen zat, en toen bood ze aan iets van thuis voor me mee te nemen. En ja hoor, toen we om 8 uur voorbij de office reden, liep ze meteen naar binnen en kwam met een tas met 5 boeken er in weer naar buiten. "I'm done with those" read them, take them, or just leave them somewhere..."Ik zei nog dat we overmorgen naar huis gingen, maar nee, ik moest ze meenemen. Ik had mijn laatste twee boeken voor haar klaarliggen. En zo ben ik nu dus verdiept in "Memoirs of a geisha".......
Maar goed, de reis.
Prachtig landschap en het verliep allemaal zeer vlot. we hadden besloten meteen maar naar L.A. te gaan. En een camping uitgezocht waarvan we wel vermoedden dat het niet een aantrekkelijke zou zijn (juist vermoeden) maar wel de dichtstbijzijnde voor de aflevering a.s. dinsdag. En bovendien: dan zijn we er tenminste al in de buurt.
Het verkeer was enorm, en werd steeds drukker naarmate we dichter bij L.A. kwamen. 10-baans, en alle rijstroken behoorlijk gevuld. We hadden de route goed in 't hoofd, en bovendien doet de Tomtomster haar best, al spreekt ze alles raar uit. "richting los Angeles" klinkt dus net als je het schrijft. Zeker gezien de drukte (en nog niet eens vrachtwagens!!!) kun je wel stellen dat we soepeltjes naar deze camping reden. Een raar soort terrein, "Florence Village" heet het. veel stacaravans en van die halve huisjes, en iedereen is hier Mexicaans. Het is gelegen in een onaantrekkelijk soort buitenwijk, en alle zaken, benzinestations en wat niet al, is Mexicaans, en iedereen spreekt Spaans. Helaas was de offfice om 1 uur dichtgegaan, en wij waren er om half 2, en niemand kon ons inlichten, want niemand die we aanspraken verstond ons.
Maar goed, uiteindelijk kwam er toch een man, die wel wat Engels sprak, en die zei dat we de camper gewoon ergens neer konden zetten, en later naar nr 50 gaan, want daar woonde de assistent manager. Intussen konden we niet naar de w.c. en niet douchen of zo, want daar heb je een sleutel voor nodig. (hebben we intussen)
Oef............wat een prestatie als je er goed over nadenkt. Wim rijdt echt alsof hij niet anders gewend is, soepel switchend van de ene baan naar de andere, als T.T  zegt "links aanhouden", al heeft hij geen idee waarom. Af en toe vraagt hij aan mij of ik nog weet waar we zijn.............
We liepen wat in de omgeving. Er is een bus, dus morgen kunnen we de stad in, whatever that may be, want die stad is zo groot!!!!! En overmorgen laten we T.T.-ster ons naar de Rosecransavenue dirigeren, waar we om half 11 moeten zijn. Er is een transfer geregeld en betaald naar het vliegveld, da's mooi, en we vliegen om 16.30.....dus: dat moet toch te halen zijn??????
En nu de laatste maaltijd. Alles wat ik nog heb, gaat door elkaar, en ik denk dat het heerlijk wordt! En dan es bedenken wat ik allemaal in de trash gooi. We hebben toch veel troep die mee moet, en ik heb niet voor niks allemaal ouwe kleren meegenomen! En die 5 boeken....................nou, die lijken me allemaal wel de moeite waard!
En nu aan de stamp...........dag.
Els

De 'stamp' was voedzaam maar lekker, verbazend dat Els die dingen zo goed kan en ze ook nog leuk vindt. Inclusief de organisatie van boodschappen kiezen.
Het zit er dus bijna op. Het is moeilijk in te schatten wat het netto resultaat is. Ben je rijker, ervarener, wijzer, tevredener met je bestaan geworden. Och ja, dat zal wel. Kun je vrienden die je met een frons in hun voorhoofd vroegen of je nu wel helemaal naar Amerika moest, luchtvervuilend vliegen, in plaats van naar Terschelling, een bvestigend antwoord geven? - Je kunt zeggen dat je nog duidelijker dan tevoren ziet dat alles relatief is, zowel het belang van het vliegen als de zorg om luchtkwaliteit. In bergachtige gebieden word je geconfronteerd met geologische tijdschalen: die rode laag die daar schuin naar boven loopt met een dikte van 10 centimeter vertegenwoordigt een tijdsverloop van zes miljoen jaar. Dat zijn drieduizend 'Christusperioden': drieduizend perioden van 2000 jaar. Wij vinden 'onze' 2000 jaar belangrijk, maar dat is een willekeurige opvatting. Praktisch wel begrijpelijk, maar theoretisch g.p.o.o.t.s. (geen poot om op te staan). - Dus: het was een vakantie om met genoegen op terug te kijken. Veel gezien, nog niet alles verwerkt.

Els noemde al de ongewoonheid van het ontmoeten van Amerikanen die blijken nauwelijks Engels te spreken, of die een naar jouw idee eenvoudige vraag raar beantwoorden. 'Weet U hoe dat hier op dit terrein gaat? Wij zijn net aangekomen en weten niet goed wat we moeten doen.' "Office closed, come tomorrow."
De volgende hoorde me aan en knikte vriendelijk. Kon ik zomaar mijn camper ergens neerzetten? - Zwijgen.
Ik begon te vermoeden dat hij me totaal niet verstond en vroeg :"What would you do in my place?" De man glimlachte, keerde zich om en ging zijns weegs. We stonden op het punt zelf de knoop maar door te hakken, toen een auto voor ons stopte, waarvan de  chauffeur zo nu en dan onderhoudswerkzaamheden deed op het terrein. Met gulle gebaren wees hij ons de plaats die we wilden: zeker, prima, ik kon vast morgen wel betalen. Ik heb toen gezegd dat ik Wim heette en zijn naam bleek Iwan (of zo). Mijn bewijsje voor morgen.
- In de praktijk weten we erg weinig van de aanwezige praktische cultuurverschillen. En de verschillen tussen goed opgeleide maatschappelijk geintegreerde burgers en zij die moeilijk of moeizaam aan kost en cultuur komen.
We staan onder de aanvliegroute naar LAX, het internationale vliegveld. Verbazend hoeveel er binnenkomt. Niet eens zo hinderlijk, we worden niet weggebulderd, wel veel verschillende typen vliegtuig. Jammer dat ik geen spotter ben.
Wim

P.S., O ja, Herman. of andere ex LA-bezoeker: wat is het aardigst om zonder veel haasten in driekwart dag te gaan zien of doen in dowtown LA.? Kwartiertje rijden met de bus van hier.
We lezen morgenochtend wel of er suggesties zijn.

Santa Margerita Lake

Gebleven. Vanmorgen onze eerste serieuze wandeling sinds een poosje gemaaktt. Kilometer of acht, gestart vanuit ons terrein. De ingang van het park is ongeveer een kilometer, en vandaar zijn er diverse wandelingen. We kozen de steilste omdat je dan de mooiste uitzichten had. Klopte, en het pad was redelijk eenvoudig, wat klimrotsen, stijging niet meer dan een goede 150 meter. Els zei dat ze op de camping niet had gemerkt dat het zooo warm was. Bijna geen wind, stralende zon, maar gelukkig soms wat geboomte. Het is een stuwmeer, het is strict verboden bodily contact te hebben met het water. We zagen wel een enkel bootje, maar je mag dan denk ik niet zwemmen en anderen natspattenn. Boven op een soort uitzichtpunt kon je met moeite de stuwdam zien. Er was geen bankje, maar toen ik Els uitnodigde om op een keurige steen in de schaduw te gaan zitten, zei ze dat ze er al even gezeten had en eigenlijk weer naar beneden wilde. De reden zul je niet raden. Bij de beginkiosk hadden we een paar folders gekregen. Het blijkt dat dit deel van California berengebied is en dat er ook zo nu en dan een leeuw wordt gezien. Nu was de laatste sighting van een leeuw 1 augustus 2009, dus bijna een jaar geleden, maar beren zijn er in dit gebied tussen de 16 en 24 duizend. En we hadden op ons pad tamelijk verse berensporen gezien: dat maakte Els nerveus. En er was ook al een slang voor haar voeten weggeritseld. Kleintje, geen ratel. - We zijn dus niet lang boven gebleven, waar het ook wel erg warm en onbeschut was. Om half twaalf waren we terug op onze camping en sindsdien is er geluierd, d.w.z. lui liggend gelezen.

Els zal het verhaal besluiten. Ik doe er als het lukt nog even twee foto's bij, eentje van een bovenmaatse fazant die we nog niet hebben opgezocht. De twee roofvogels die voortdurend boven dit gebied vliegen worden hier Turkey Vultures genoemd, ze lijken op buizerden, en zijn niet de in Californe geherintroduceerde Condors.
Wim

En nu ben ik dus aan de beurt. We zitten aan de picnicktafel aan de ingang van dit terrein, want hier is wifi.
Wat een prachtig mooie kampground is dit. Je staat met je campertje zo subliem en hebt zo'n ruime plaats, dat het niet te bevatten is. Naast ons oleanders (witte) en grote bomen, met daarin zowel mistletoe als nog een andere parasietplant, die in grote slingers naar beneden hangt. Geen idee hoe die boom heet, heel bijzondere stam, en in ieder geval niet een boom die bij ons voorkomt. Ondanks alle boekjes en folders die we hebben verzameld over flora en fauna, kan ik nog lang niet alles benoemen. Geen beginnen aan, want er is zo veel! de wandeling was gewelidig mooi, ondanks de hitte, en gaf ons steeds andere uitkijkjes over dat beeldschone meer. ik dacht al, Herman dat je wel gegoogeld had, en ons had zien lopen (bij wijze van spreken.)
Je merkt er niet veel van hier, dat het drukker is geworden op het terrein. Alleen in het zwembad, hier achter me, is het wel druk. logisch, want doe je met kinderen anders dan ze lekker laten spartelen, in deze temperaturen? Ik weet niet of ik nog in het water ga; met zo'n drukte is er niet veel aan ( gisteren was ik alleen, en later met Wim,, jaja....)en bovendien is het gehoest nog niet over!
Waar we morgen staan, is nog onbekend, maar maandag op dinsdag willen we op een camping in L.A., die vlakbij het afleverpunt van de camper is. Het gaat nu snel!!!!
ELS

P.S. Ik Heb hier de precieze gegevens niet bij de hand, zit niet bij de camper, Herman, maar onze afleverplaats is aan de Rose(n)cranz Avenue, in de buurt van de A5, in principe dunkt me makkelijk te vinden. De laatste, nog niet besproken camping is in Florence of zo, niet zo ver daarvandaan (maar we weten dat dat kan tegenvallen). Bye, Wim

op weg naar L.A., en ................rust

Na een nacht in Kings City (Ciudad del Rey klinkt mooier....), vlak naast de 101 (die 's nachts trouwens niet druk is) gingen we welgemoed op weg naar het Zuiden, met het idee nog een paar dagen aan zee door te brengen. San Luis Obispo of Oceano was het eerste doel. Onderweg bekeek ik nog 's enkele mogelijkheden, en zag ineens een KOA-kampground in San Margareta, een eind van de weg af, aan of bijna aan, het meer San Margareta. En ineens had ik zo'n zin om lekker te luieren op een rustige camping, niets te hoeven dan misschien wat wandelen en lezen. (Eigenlijk net zo iets als vorig jaar, toen we na het drukke Yosemite ineens twee heel kalme daagjes hadden op de eenzame camping Thousand trails) Wim was er ook wel voor. En we waren er al om 10 uur!!!!!
Een PARADIJS. We staan super; konden zelfs nog kiezen. het wordt een erg druk weekend (26 campers/en of tenten komen vandaag)maar totnutoe is daar niet heel veel van te merken. Alleen een paar kinderen in het zwembad, en (maar dat kan toeval zijn ) allevier wasmachines en drogers vol. We hebben voor een enkele nacht geboekt. ,maar we kunnen op deze plaats ook twee nachten blijven, en dat besluiten we morgen.
Dus........de hele ochtend verder zitten koffie drinken en lezen, en nu zit ik even met de computer aan de picnicktafel bij de office, weliswaar onder het geprik van vervelende steekvliegen, maar goed...............je kunt niet alles hebben!
Ik heb nu echt het gevoel van het " naderende einde". Aftellen hoe we op een nette manier L.A. bereiken, en op tijd, zonder te veel risico's door te lange afstanden en zo. Wim's verkoudheid is nog niet over, en ook ik produceer nu af en toe wat gehoest.dat kon natuurlijk niet uitblijven. Thuis in Velp was ik allang op een aparte kamer gaan slapen! Ik vroeg gisteren in een pharmacy of ze niet wat codeine konden geven, maar nee, dat verkochten ze niet " over the counter". Nou, als je ziet wat ze wel " over the counter" verkopen!!!!
Maar goed, het zo ook wel over gaan.
Het is hier trouwens prachtig; schitterend landschap. Golvend, veel bomen, veel groen, liefelijk. Onze plek is aardig private, en ik denk en hoop wel weer op een lekker vuurtje vanavond!

zoekplaatje...

Wim zal ook nog wel iets gaan schrijven. Ik ga 's naar mijn was kijken; de laatste. Alles is ongeveer " de of het laatste".............
ELS

In het gebied van de Pinnacles zag Els gisteren een vos, die haar lang bleef aanstaren. Ik kon vanwege de smalheid van de weg niet kijken.
We hadden gisteren een uur internet via de creditcard; daarna werkte het niet meer. Op de camping van vandaag, vrijdag (het is al zterdag bij jullie) is de Wifi alleen in de buurt van de office; blijkt ook in het zwembad te werken, waar ik nu naar de opdrogende Els zit te kijken. Zal er zelf ook maar even ingaan, het wordt behoorlijk warm en er is verder niemand.

Els bloggend

Ik denk dat we morgen wat wandelen hier in de buurt, nog een nachtje op dezelfde plek blijven. Overmorgen naar de botanische exposities bij Santa Barbara (het gonst hier van de heiligen, ook al blijft Franciscus ditmaal buiten de route) en maandag via Santa Monica naar De Engelen. Dinsdag de climax: hemelwaarts. Daarna zullen we ons aardse betsaan weer proberen op te nemen.
Wim

Via Pinnacles National Monument naar het zuiden

Op een tocht als deze zie je sommige gewone dingen anders, of op een andere manier. Vanmorgen bijvoorbeeld moest bij het ontbijt de lamp aan. Want in een bos met zoveel en zo massieve bomen is het van nature donker, ook als de zon volop schijnt. Romantisch leven in een bos is een donkere zaak. Opa, die als hij vroeger met zijn Ford(je) van Broek in Waterland naar Dalen reed, tot mijn verbazing zijn afkeer van de Veluwe uitsprak: "achter elke boom staat weer een boom" had een punt: je ziet daar geen kerktorens aan de horizon; hier ook niet. - De maan is nieuw aan het worden, en je hebt er bij het sterrenkijken de laatste dagen minder last van omdat hij overdag schijnt en 's nachts onder is, maar bos en sterrenhemel gaan niet goed samen, de eerste sterrekundigen moeten jongens van de vlakte geweest zijn.

Concreter: we vertrokken uit Big Sur zonder de mooie wandelingen gemaakt te hebben omdat we nog wat rustig aan wilden doen. De weg van gisteren naar het noorden voltooid, was weer spectaculair, maar door het vele klimmen en het rijden in lage versnellingen kreeg ik het een beetje benauwd om de benzinevoorraad. Tot nu toe tankte ik altijd bij als het metertje op een kwart stond; nu waren er zo'n 100 kilometer geen benzinepompen geweest, ik stond op een achtste en wist niet hoe betrouwbaar het metertje was. Een Chevron-pomp bij Monterey bracht verlichting, weliswaar tegen 3,39 dollar voor een gallon, wat een halve dollar meer is dan gemiddeld. Er gingen 45 gallons in de RV. De voorlaatste tankbeurt.
Dat benzinestation was ongeveer het noordelijkste punt van onze rit vandaag. We wilden naar het National Monument de 'Pinnacles' waar de rotsen en de omgeving anders zijn om de daar lopende San Andreas-fault (van de aardbeving in San Francisco in 1906 en de uitbarsting van de Mount St Helens in 1880 en van nog veel meer). Het park kun je vanuit het oosten of vanuit het westen benaderen; je mag er alleen overdag in tenzij je er kampeert. We kwamen uit het westen en namen de westelijke toegangsweg; we werden gewaarschuwd dat er geen verbinding was mnet het oosten. De weg was eenzaam, en heuvelachtig. Hier en daar steil, en op den duur eenbaans. Met de camper is dat wat anders dan met een gewone auto: je keert niet zo makkelijk en tegemoetkomend verkeer is lastig. Dat was er weinig, maar het was er. Toen we hoog waren en weer tamelijk steil weer naar beneden moesten, de 'fault' in zullen we maar zeggen, vond ik dat eigenlijk niet zo fijn. De officiele weg hield op en er was nog een (goed verharde) parkweg. Op een breed stuk uitgestapt, omdat ik daar ik elk geval zou kunnen keren. Verder gelopen, behoorlijk naar beneden. Na een kilometer was er, in de leegte een rangerstation, bemand en wel. De weg hield daar op, je kon te voet verder. Nee, de camping kon je alleen van het oosten uit bereiken. - Els en ik waren inmiddels heel tevreden over wat we zagen aan rotsen, landschap en bloemen. We hebben nog wat rondgekeken, zijn teruggelopen naar de camper, hebben een verlate maaltijd genuttigd en zijn de 12 mijl teruggereden zonder veel moeilijkheden. Over alles wel lang gedaan. Dus de eerste de beste camping genomen nadat we weer in de bewoonde wereld waren. Geen heel mooie, wel een vriendelijke en praktische.

Wim

Van Pismo Beach naar Big Sur

We hadden een schitterende tocht van de vorige camping naar de Big Sur Campground hier. Herman schreef dat hij hier een paar jaar geleden kampeerde. We staan tussen waarlijk hoge Redwoods, Sequoia's. We reden hoog en minder hoog boven de oceaan, kijkend over zee en bergen, eilanden en wolken in de verte. Doordat Els steeds aan de bergzijde zat had ze geen diepte-angsten.
De camping heeft geen Wifi, maar dit cafe-restaurant op 0.1 mijl wel. vandaar even snel deze blog. Het is hie goed vier uur, bij jullie een uur 's nachts. We zagen de teleurstellende uitslag van de verkiezingen op internet, en dat Balkenende de conclusie getrokken heeft.\
Hier Els: Wim

Wim vergat te vermelden dat er onderweg een vista-point was met " elephant-seals". Enorme beesten in enorme hoeveelheden, liggend, kronkelend, luid knorrend op het strand, en, nog leuker, spelend, vechtend, en luid tot zeer luid knorrend in de zee, tussen de rotsen. Prachtig gezicht!! Dat kennen we alleen van films van David Attenborough.
Een dag vol verrassingen. En wat heeft dit land er veel!
En hoe zou het slapen onder de sequoia's??
ELS

On the beach

Vanmorgen in noordelijke richting het strand verkend, vanmiddag een eindje naar het zuiden geweest.
Er zou een noordelijk cliff-pad zijn: de zee bespoelt daar de rotsen, er is geen strand, je  moet dus omhoog. Maar de werkelijkheid was gevarieerder dan wij vermoedden. Er waren soms canyons, die tot aan de grote straatweg ons gebied diep doorsneden en een pad onmogelijk maakten. En er waren erg vaak grote hotels die zich tussen de grote weg en de zee bevonden en die wel achter hun panden voor een stukje cliffpad gezorgd hadden en die ook geen duidelijke hindernissen opwierpen voor wandelaars die vinden dat je door mag lopen als het niet expliciet verboden wordt, maar die geen verbinding boden met het pad achter het volgende hotel. We liepen dus nogal eens om een (groot) hotel of appartementengebouw heen, hadden aan de zeekant een mooi uitzicht en een aardig stukje pad, maar moesten daarna weer een stukje straatweg nemen om een volgend stuk pad te kunnen opzoeken. Een enkele keer konden we een eindje naar bededen, richting zee, maar nergens kon je doorlopen. We zagen de dinosaurusgrotten, die hun naam mee hebben, maar niet spectaculair waren om te zien, - We keerden na een kleine twee uur lopen terug, dezelfde weg, maar aanzienlijk sneller.
's Middags, na een grote rustpauze over het strand een paar kilometer naar het zuiden. Mooi strand, nogal leeg: het was mooi weer, zonnig, maar er stond een koele krachtige zeewind, die maakte dat we ons niet zo luchtig gekleed hadden, We zagen zeker tien grote  vliegers boven het strand. Ze bleken niet van vliegerende badgasten, maar van surfende jongelieden, die de via een vlieger de wind gebruikten om staande te blijven en zich al surfend snel parallel aan het strand voort te bewegen. - Terug over een boardwalk door de duinen. Die is er om het de toeristen makkelijker te maken door het mulle duinzand en de duinbegroeiing heen te komen, en ook om het kwetsbare duinmilieu te sparen.

Daarna zijn we uit eten gegaan, en de pizzeria die we kozen was een succes. Om de aardige bediening, de plezierige omgeving en om de smaak van de pizza. Els had in lange tijd niet zo'n lekkere pizza gehad.

Morgen verder naar het noorden, Big Sur of Monterey.

De beetje flauwe vraag, die voortkwam uit mijn eigen eerste onbegrip toen ik de tekst 'no overhead casting' zag, is door Arend juist beantwoord: hengelaars op de pier mogen wel hun hengel uitwerpen, maar de worp mag niet achter of boven hun hoofd beginnen.

Wim

Terwijl jullie in Nederland konden genieten van het laatste verkiezingsdebat, sjouwden wij dus over het strand. Morgen verkiezingen, en wie is de eerste om ons even op de hoogte te brengen???
Bevredigend dagje, ondanks Wim's onfitheid. Hoest als de beste, en zijn stem is heel pieperig. Hij was niet fit, maar ondertussen liep hij wel die twee wandelingen, met als enig commentaar dat hij ": wel wat gauwer moe wordt dan normaal" . Nou ja, van hoesten word je ook moe! En, trouwens, van het luisteren naar het gehoest van een ander word je ook moe!!!!
Het is erg mooi, die kust, met aan de ene kant bergen en rotsen, en, naar het Zuiden , dat grote strand. En op beide wandelingen zagen we een grote groep bruine pelikanen; bijzonder mooi gezicht. Tijdens de wandeling vanmiddag kon je je even op Terschelling wanen, maar; de blik opzij, en daar waren palmen. Niet dus!
Die pizzeria was een verrassing, en een aangename. We kregen de rest mee in een pizza-doos (die niet in de koelkast past....), en eten morgen dus opgewarmde pizza.
Wat ook een verrassing was, was het quiltwinkeltje, gisteren ontdekt, en toen gesloten. Ik ging er na de eerste wandeling heen (stuurde Wim vast naar " huis"). Ze hadden heel erg veel stofjes, en boeken, en ideeen, en ik ging er vandaan met weer een boek en een muziek-lapje. Amerika is heel goed in patchwork en quilten, en dit was dus de tweede toevalstreffer.

boardwalk door de duinen

vliegers voor surf-doeleinden

lust-prieel achter een van de hotels; uitzicht op pier

Wellicht staan we morgen op een State-camping. Die hebben geen of weinig voorzieningen, dus ook geen wifi. Mocht er geen blog zijn geschreven, dan weten jullie hoe dat komt............
ELS

Pismo Beach

En zo zijn we dan nu beland in Pismo Beach en beleven dat het strand-toerisme hetzelfde is als bij ons. de camping ligt aan zee en is  heel groot (400 plaatsen, ja je leest het goed). Wel goed georganiseerd en heel rustig, ondanks het feit dat het aardig vol is. De vakanties zijn hier vandaag begonnen, in deze streek dan. Wel ja,mmer voor of liever gezegd voor mij, want dat betekent ook dat het zwembad steeds gevuld is met spelende kindertjes en kinderen. En ik? Ik heb liever zo'n zwembad private!
We liepen over het strand (prachtig breed strand, met minder schelpen dan bij ons), en door de stad terug. het zelfde soort winkeltjes als in West, en hetzelfde sfeertje. Omdat de walmart die we bezochten en waar je altijd alles kon kopen, geen groente- en fruitafdeling had (nb! hoe durven ze), heb ik niet voldoende groente-achtige ingredienten meer " in huis", en daarom gaan we zometeen maar naar de stad voor een pizza of zo.
Wim is nog niet veel opgeknapt. Hij heeft zich bij de pharmacy door een apotheker een anti-hoest spray en -drank laten aanmeten, dus het zal wel beter worden. Ik heb me vannacht maar weer 's boven de stuurhut teruggetrokken om niet voortdurend in zijn gehoest te liggen.
ELS

Over de 1 en de 101 naar het noorden, bergachtige wegen, prachtige omgeving. Soms waren de wolken (nog) niet opgetrokken en hadden we mist en moest de ruitensproeier aan voor de kleine druppeltjes, soms was het klaarhelder en konden we ver over zee kijken.

Het propaan (dat o.m. voor de koeling  van ijs- en koelkast zorgt) stond op het minimum en moest aangevuld. Dat is een aparte operatie: eerst moet je een bezinestation of grote camping vinden die een grote propaantank plus vul-installatie heeft, daarna je RV vlak naast die tank manoevreren, vragen beantwoorden of er pets of waakvlammetjes in de camper zijn, de gehandschoende monteur met bovenmaatse slangen assisteren, vloeibaar gas sissend zien ontsnappen. Alles ging naar wens.

Het strand is hier lang, breed en mooi zanderig. Er werden zowaar kuilen gegraven, maar omdat er naar verhouding van de strandoppervlakte niet zoveel mensen waren, bevonden zich niet zo erg veel liggers en gravers op het strand. Een forse pier maakt dat je de hoge golven mooi onder je door kon zien rollen. 'No overhead casting' stond er op vele plaatsen op de railing. Weten de lezers nu wat er precies niet mag?

Even het dorp in voor een paar laatste postzegels, waar Els nog een quiltwinkeltje zag, nu geloten, maar morgen open.

Het terrein is groot, maar streng: er is een curfew voor jongeren onder de achttien: die mogen na tien uur 's avonds niet meer buiten. En je mag drie pets hebben per camper, mits je ze nooit los laat lopen, maar altijd aan een lijn van maximaal 6 yards begeleidt.

fort in wording (?)

naar de pier

onze camping aan de oceaan

We zijn nu weer thuis, site nummer 14, feeling quite at home.

zondag rustdag

zondagavond (hier dan)
Vandaag hebben we niets gedaan. En we blijven hier nog een nacht op deze nu heel stille camping. Vandaag grote uittocht van weekendgasten (je moet om 12 uur weg zijn). Weg zijn de kinderen, weg ook al die aan hun haar frunnikende en de restrooms blokkerende grieten met hun beauty cases, hairdryers, en krulspelden. Ik had geen last van ze, hoor, maar erg veel genoegen scheppen ze me ook niet.
Wim had gisteren al een heel moeilijke keel, en sliep dus ook niet goed. Het leek het best om maar even pas op de plaats te maken. We wilden nog een wandeling maken rond de camping, 3 mijl, maar stelden dat steeds uit! En bleven zitten lezen. nou ja, een was gedraaid en gedroogd, de bedden eens goed uitgeschud, in het zwembad gedreven, en in de jacuzzi (inderdaad kleindochter Anne: heerlijk!!!! maar wel heet!!). Nou ja, Wim zat alleen maar onder een parasol, en de drijvende was ik natuurlijk. Maar vrnl gelezen. Morgen verder naar het Noorden.Pismo Beach is het plan. Zien wat 't wordt!!
Wim hoest en heeft een pieperige stem, die ik bijna niet hoor (jaja, de leeftijd........) Maar ik kreeg vanavond de uitnodiging van een jongeman om eens zijn skateboard te proberen. De asfaltweg die langs de RV-plaatsen loopt is asfalt en gaat lekker naar beneden met de nodige bochtjes en ik zei tegen hem dat me dat helemaal het einde leek!!! Ik sloeg de uitnodiging af, maar ik bedoel te zeggen: zoiets bied je toch niet aan aan een echt oud vrouwtje, dus het valt nogal mee allemaal!!!

Arend bellen op z'n verjaardag lukte niet; onze telefoon kan dat niet. wat dat betreft is Amerika toch een raar land (o, nee, we waren het er over eens, dat het niet 1 land is)
ELS

Ja, mijn keel slikte moeilijk en pijnlijk sinds de walvissen, en ik heb met paardemiddelen uit het apothekerskastje van een suprmarkt in Sta Barbara dat proberen te verhelpen. Het was onbekende troep en bleek slecht voor de maag, maar de panadolletjes van Els daarna werkten prima; ik ben nu, na een dag luieren, alleen nog maar een beetje verkouden. Van het zitten lezen in ons campertuintje bij een mistig zonnetje zijn we allebei een beetje verbrand. Els moest natuurlijk weer zwemmen, ditmaal in een door haar kleindochter aanbevolen bad. Ik ben voor de gezelligheid meegegaan; je kon er ook met je kleren aan in een gemakkelijke ligstoel gaan zitten. 

We hebben nog ruim een week, zullen geen grote of bekende parken meer bezoeken (misschien het Pinnacles National Monument) en niet noordelijker gaan dan Monterrey. Op de terugweg doen we Sante Barbara nog een keer aan, onder meer voor de beroemde botanische tuinen. Verder wordt het wandelen in het bos, langs de en mogelijk in de duinen. Wie weet probeert Els nog eens een skateboard. Voordat ik haar leerde kennen was ze een van de beste rolschaatssters van de Kapelstraat in Rotterdam. En ze vond het echt een beetje jammer dat ze het hierboven vermelde aanbod niet durfde aan te nemen.
Wim

Varen op de Pacific

Walvis-spotten. - Toen we om tien uur met de catamaran, een middelgroot  model, twee passagiersdekken (boven mochten maximaal 56 bmensen), stuurhut, radar, de zee opgingen was het niet helemaal helder, zicht paar honderd meter. Na een half uur zaten we in dichte mist, wat tegenwoordig niet eng meer is (radar, GPS), maar niet zo gunstig voor het bereiken van ons doel: walvis(sen) zien. Via de boordmegafoon probeerde de kapitein de moed er in te houden. Er waren (nog) drie of vier walviskenners aan boord, ter raadpleging en ik denk ook om in plotseling moeilijke situaties wat mankracht te hebben. We gaven de moed al op toen aan stuurboord en humpback gesignaleerd werd. Dat was een exemplaar van een van de twee soorten die we zouden kunnen spotten. De andere soort was de blauwe walvis, die we ook later, toen we al vijf humpbacks hadden genoteerd, onzichtbaar bleven. Omdat zo'n walvis na een minuut of vijf moet luchtverversen en de kapitein de zwemrichting en -snelheid kennelijk goed kun berekenen hebben we die eerste een minuut of twintig gevolgd. Je ziet overigens niet veel anders dan een enorme rug, met een beetje naar achteren de hump (een gedegenereerde rugvin), het sproeisel dat met de uitgeademde lucht omhoog komt (niet erg hoog en spectaculair) en de staartvin die soms even boven water komt als het fors gebouwde zoogdier zich kromt om schuin naar beneden te verdijnen: de staartvin verschijnt dan (lang niet altijd) even boven water. Dat laatste is een leuk gezicht, wel bekend van filmopnamen.
Onderweg ook zeehonden, zeeleeuwen en veel dolfijnen gezien. De snelheid van dolfijnen is verbazingwekkend, en ik kreeg weer de indruk dat ze het leuk vinden om te showen. Waarschijnlijk een al te menselijke interpretatie.
De mist is een poosje weggeweest, maar kwam weer terug. Vaak had je wel zon, maar de horizontale lichtdoorlating wilde steeds maar niet vlotten. Toen we om drie uur terugkwamen brak in Santa Barbara de zon door. Even de stad ingelopen  (nog een heel eind stappen) en onder meer bij een heel goed gesorteerde grote boekhandel (Barnes & Noble) een paar boeken gekocht, Els (weer) een boek over wilde planten in deze streken. Els is voortdurend ge-epateerd door bloemen en struiken die ze niet kent, en kan niet steeds alles aan de bloglezers vragen. Terug met een elektrisch aangedreven shuttlebus, die een quarter de man kostte.
Daarna de 35 km. naar huis. Bevredigende dag
Wim

Wat zou ik moeten bijvoegen. het was erg bevredigend, maar misschien als je die kieken ziet, met vrnl water erop lijkt dat misschien niet zo. " They are awesome" zei een meisje naast me, en dat vond ik ook. de dolfijnen waren enig, en misschien wel met z'n honderden! ik nam talloze foto's die ik later heb weggedaan; je zag alleen maar WATER !! Ze zijn zo snel! Met z'n 3- en 4-en tegelijk naast de boot een beetje de pias uithangen: daar leek het op.
Zeeleeuwen ook heel veel; die liggen op hun rug met de flappers opzij om af te koelen, en dat in een groepje van drie of vier. Een soort praatgroepje in de sauna, maar dan op zee.

We voeren naar het eiland Santa Cruz, waar we wat kampeerders en hun rotsooi oppikten. Prachtige rotskust met grotten, o.a. de painted cave.

Al met al de moeite waard, zelfs al hadden onze magen het niet helemaal lekker , vooral toen we zo dobberden (dat was natuurlijk heel attent, maar dan heb je helemaal geen idee meer van richting of horizon, en een aardig aantal passagiers hingen slap en misselijk over de railing, of hielden plastic zakken bij de hand; zo erg was het met ons niet hoor!)

En ja, nu hebben we weer een jarige. Arend, van harte!

Wat grappig Herman, dat jullie ook op deze camping waren. Prachtige kampeerplekken. Het is nu well druk (niet vol). Veel gezinnen en toen we thuiskwamen was het een drukte van belang in het zwembad, en later in de douches. Hoeveel nachten waren jullie hier?
Santa Barbara is wel erg toeristisch, maar dat is ook wel ergens om; het ligt prachtig natuurlijk, en de haven is super. Het is ook veel groter dan ik dacht. ik zag alleen die drukke weg (de 101) die de stad doorkruist en echt in tweeen deelt, maar eigenlijk merk je daar niks van. heel veel restaurants en leuke winkels. En die boekwinkel was super! Koop je weer twee boeken. ik dacht: wat kan ik daar voor in de plaats in Amerika achterlaten? Een oude lange broek, een fleece, m'n ouwe sandalen. Weegt dat op tegen 2 boeken???
ELS

de kust................

Nou, dat was wel even schrikken vanmorgen. Het was al lastig geweest Los Angeles uit te komen (of, lastig; het duurde gewoon eindeloos. Alles is zo verschrikkelijk groot, en afstanden zijn zo buiten de ons bekende proporties!) maar toen we op de kustweg belandden bleek dat zo'n drukke 8-baansweg te zijn!!! Bij ons is de boulevard in Scheveningen ook druk; daar hoef je dan ook niet heen.Nou, dat was dus even schrikken.

Prachtig, die zee, maar we konden er niet bij komen. het leek wel of je alleen aan het strand kon komen als je Noord- Zuid reist! Later werd het iets rustiger, maar bij Santa Barbara was het weer heel erg druk. De Camping in S.Barbara (leek ons handig; een beetje in de buurt van winkels en de rederij die boottochten doet nl.) die de mooie naam van Sunrise RV park "Riviera of the West" draagt, bestond uit een ommuurde grindvlakte, met een aantal RV-plekken (aansluiting voor elektra en water) en een superklein w.c. gebouwtje. De grote weg lag aan de andere kant van de muur..........Nou, nee dus. Wij verwenden willen niet langs de snelweg bivakkeren. Dus weer verder. En nu staan we dan op een superplek in Ocean Mesa at El Capitancanyon. Grote plaatsen, lekker zwembad, jakusi, goeie voorzieningen, en prachtig uitzicht, want hoog.

WE liepen na de lunch meteen naar zee (ja, eerst naar beneden, dan die grote weg onderdoor)...........rotsachtig strand. Er was een surfer enorme kunsten aan het uithalen. Daar was een  "State beach". Dat is dus een bewaakt parkeerterrein, met vaak een campground er bij (zonder enige voorziening), en aan het strand (in dit geval gras) picknicktafels met natuurlijk bij elke tafel een bbq-plek. Er waren wel wat meer mensen. Maar vooral : dolfijnen! Dat was erg leuk, en ik geloof dat Wim  zelfs een foto heeft gemaakt waarop een stuk dolfijn te zien is. Na een tijd daar te hebben getuurd en gezeten, liepen we weer terug. Ons terrein is aardig volgelopen. het weekend is begonnen...........en dit is nog steeds dicht bij Los Angeles voor Amerikaanse begrippen! We hebben hier trouwens voor 2 nachten geboekt. (dat moest).

Men zegt dat dit de ideale tijd is om dolfijnen en walvissen te zien , maar voor de laatsten moest je wel met een bootje gaan, want walvissen komen niet zo dicht bij de kust.

En zo leren we steeds bij. ook wat de planten betreft. Bdankt voor de granaatappel, Janna; dat was vlot!
Er zijn hier erg veel bloeiende bloemen en planten, die in Nederland of niet, of  b.v. als kamerplant of ook wel als eenjarige voorkomen. En langs die rot-weg stonden wel bossen plumbago te bloeien,oleanders en bougainville Maar wat ik ook  niet wist is dat O.I. Kers ook in het wild voorkomt! Uitbundige bloei, in alle schakeringen van rood, oranje naar geel. Verder stond er langs het pad naar zee venkel, waarvan ik meteen een paar takjes in de macaroni heb verstopt. En ook langs dat pad stonden wat ik alleen maar als " ijsbloemen" ken (Latijnse naam even niet paraat), maar dan veel groter. En naast onze camper staat een Salviasoort met enorme bloemen! leuk. Ik wil eigenlijk als het zo uitkomt , eens rondneuzen in een kwekerij of tuincentrum-achtig iets, om te zien of ze ook zaad van e.e.a. verkopen. Mijn wildgroeiende groene klimmers/hangers in de serre komen ook uit zaad dat ik in Amerika ergens had besteld, zo'n 8 jaar geleden......

Het koelt lekker af; het kon wel eens een koude nacht worden............
Els

Geen 50 km maar 90  bleken we nog door 'L.A.' te moeten; van 7 tot 9 in de spits, Els schreef het al. Minder leuke kant van het camperleven, maar wel instructief. Je weet dat zo'n stad groot is, maar het besef komt pas met de ervaring. Bredero, begin 17de eeuw, schreef hierover:

'Want of ik schoon al las
Hetgeen zo konstig was
Als goddelijk geschreven,
Het ging ter ziel noch zin
Zo nijver mij niet in
Als 't eigen zelf beleven.

Wij hebben dus de uitgestrektheid van Los Angeles zelf beleefd. Die is onze ziel vanmorgen nijver binnengegaan.

Dat het strand in landen als Amerika niet van iedereen is wisten we, maar dat er zo moeilijk bij te komen is was verrassend.

De whale-viewing tocht die we morgen willen maken had ik telefonisch al gereserveerd toen de mevrouw aan de andere kant vroeg of ik telefonisch bereikbaar was -was ik- zodat ze me kon bereiken als de tocht niet doorging, Verder moest ik 100 dollar vooruitbetalen, non-refundable, maar bij niet-doorgaan op de eerstvolgende viewing te gebruiken. Dat leek me geen goed idee, we weten niet hoelang we in de buurt blijven. Dus gaan we morgen op de bonnefooi. We moeten er wel een eind voor omrijden, maar we proberen ons dus aan te passen aan dit ruime land.

Ik zet hierbij een foto van een paar dolfijnenruggen van vanmiddag. Er waren in totaal denk ik een stuk of acht dolfijnen, twee ervan in de buurt van een surfer. Ik had de indruk dat ze, de dolfijnen, ons (kijkers, wandelaars, ontspanners) een beetje probeerden te amuseren. - Verder een een vogel van vanmorgen waaarvan Els denkt dat het een 'mountain bluebird' is. Ton? Tenslotte ook nog een bloemetje.

surfer en twee dolfijnen

mountain bluebird (of misschien een Mexican jay?)

Janna, deze wist Els ook niet, jij misschien?

Wim (misschien droom ik wel van walvissen)



 

donderdag 3 juni                 wie weet wat dit is? grote struik met rode bloemen


Wim vroeg vanmorgen onder het rijden: "Is het nu woensdag of donderdag vandaag?" ik moest ook diep nadenken!
Weinig te melden. We vertrokken weer vroeg uit Tonopah, over de Interstate 10 verder naar het Westen. En nu zijn we beland in POMONA; dat is een wijk, of deel, van Los Angeles. Prachtige, stille, grote camping met overal bloeiende bomen en bloemen. het toppunt vind ik wel, dat in het vrouwentoilet een heel grote bos geurende rozen staat! Het is een KOA-camping, maar een deftige. De hele middag in het zwembad doorgebracht; wat gezwommen, wat gestoomd in de hot tub, veel gelezen, en geluierd. maar ook alle paperassen van de afgelopen periode weer es geordend. We beginnen nu aan een nieuwe fase; KUST.
Morgen dus naar de Pacific (uurtje), dwars door L.A. (maar dat is niet moeilijk) en dan in meerdere of mindere mate naar het Noorden. We hebben nog een dag of tien daarvoor, dus................
En het heerlijke is: prachtig weer, lekker fris. Onze energie komt terug!!! ELS

De weg van Blythe aan de Colorado, op de grens van Arizona en California, naar hier, Pomona in de agglomeratie Los Angeles, was 200 mijl, bijna pal oost-west over de Interstate 10. En nu is het nog zo'n 50 km. naar de kust. Groot land, deze staat, 20 keer Nederland qua oppervlakte en ruim tweemaal zoveel inwoners: 35 miljoen. - Eerst hadden we honderd mijl woestijn, vierbaansweg, niet heel druk, maar je wordt toch regelmatig gepasseerd. De helft van de inhalers zijn grote vrachtwagens, eigenlijk rijdende containers. Na honderd mijl werd het drukker, de weg werd achtbaans met op twee van de vier banen constant auto's. Ik dacht na een poosje aan het verkeer te zien dat ik wel ongeveer in Los Angeles was, maar de borden zeiden dat dat nog 70 mijl zou duren. Na 40 mijl (steeds achtbaans, dwz. vier rijstroken in beide richtingen) waren we in groot-LA, maar nog steeds 80 kilometer van de kust. Ik wachtte voortdurend op een aankondiging van een toeristisch informatiepunt, maar dat kwam er -in tegenstelling tot onze ervaring in bijvoorbeeld Colorado- niet snel: pas midden in groot-LA. We moesten daarvoor van de hoofdweg af, de stad in. Het was ook geen VVV-achtige aankondiging, maar een deftiger ikoon. Na een aantal straten wou ik omkeren, dacht dat we naar een congresgebouw of zo gestuurd werden, maar toen, op een ongebruikelijke paats, ergens tussen een paar huizenblokken was daar een representatief gebouw, dat op een informatie-bureau leek. Was het ook, leeg, zonder informerend publiek, met een deftige meneer die ons  allervoorkomendst te woord stond. Jazeker, hier kon je alles over California te weten komen, loopt U maar mee. In een plastic tas kregen we de mooiste brochures, die later heel adequaat bleken. Als we wilden konden we van hier gratis emailen, free Wifi, en ze hadden ook restrooms. Tevreden gingen we terug naar onze camper, maar toen we op onze weg naar buiten naar de restrooms zochten kwamen we na een paar mooie vestibules voor gesloten deuren. We hoefden niet zo nodig, hadden niet zo'n zin meer in de overvriendelijke meneer en vervolgden onze weg. Na 40 kilometer kwamen we aan bij de eerder uitgezochte camping. Een mooi, groen (er staan meer bomen en palmen dan campers) villadorp met een vriendelijke uitstraling.
- Toen we hier in Los Angeles uitstapten bleek het heerlijk weer, 25 graden schat ik. Normaal. Heerlijk. Weer wat kleren aan. Beetje frisjes. Gewoon, lekker.

Morgen naar de kust. Er is veel moois daar. Gaan we op af. Hebben we zin in.
Wim

in de restrooms......

Els roept voor de maaltijd. WIM

Blythe

Vroeg op, half zes ongeveer, lekker koel buiten. Om acht uur werd het al weer warm. Over de Interstate 10 naar de grens met California. In Blythe boodschappen gedaan, ook hier pakken de kassa-meisjes alle boodschappen voor je in plastic tasjes, ideaal.
De camping, een KOA, ligt aan de Colorado. We staan net als in Glenwood Springs vlak aan de rivier, maar ditmaal hebben we er ook in gezwommen. Oversteken durfden we niet, want het stroomde nogal in het midden en vijf meter uit de oever kon je al niet meer staan. Heerlijke vrije middag, lezen, zwemmen, luieren, kijken  wat we morgen zullen doen.

We moesten een beslissing nemen: naar het noorden, Havasu City, brede Colorado, zomers erg toeristisch, of in de richting van Joshua Tree National Park, naar het westen, richting Oceaan. De campingbaas had, heeft, zo'n luxe ding zoals Herman ook heeft, handheld internet en zo, en die deelde ons desgevraagd mee (hij wist het al, maar vond het mooi om het op zijn apparaatje aan te tonen) dat het vandaag ongeveer 100 graden geweeest was, eigenlijk nu nog was, en dat het in de loop van de week zou oplopen naar 107 tot 110; dat gold voor hier en alles wat noordelijker lag. - Mooi, dus morgen naar het westen.

Door de warmte (hier was het tot nu toe kouder geweest dan normaal, maar dat wordt dus vanaf heden gecompenseerd) in deze streken en vooral in Tucson en omgeving, hebben we de laatste dagen tijd gewonnen. Tucson was eigenlijk bedoeld voor drie dagen en hier in de buurt hadden we ook wat langer willen zijn. De kust is lekker van temperatuur: 21 tot 26 Celcius. Daar gaan we dus kalmpjesaan heen.

Ik meen dat Herman en-of Arend de kust in deze streken ooit hebben bereisd. Zijn er adviezen?

Wat die warmte daar in Zuid-Arizona betreft: ik denk nu te begrijpen waarom de mensen hier politiek zo ongenuanceerd (denk ik) zijn. Waarom hier geen Groen Links of D66 van de grond komen. Je hebt hier met die eeuwige hitte wel wat anders aan je hoofd, dus: rechtlijnig denken, geen gezeur. Veel te warm voor al die subtiliteiten. - Overigens kwam ik twee keer de naam van Barry Goldwater tegen, bij de iets ouderen onder de  lezers vermoedelijk nog wel bekend als oer- en aartsconservatieve gouverneur of senator van Arizona. Een keer op een plakkaat in dat mooie museum van gisteren, een keer bij iets militairs. Was een groot man hier, terwijl ik altijd begreep dat je om zijn archaische ideeen alleen maar kon lachen of je schouders ophalen. Dit klimaat is voor zulke mensen geschikt, Wilders zou het hier denk ik goed doen.

We hebben hier maar een uur vrij internet, meer kunnen we wel krijgen, maar dat kost zes dollar per uur of deel ervan. Nou zoveel nieuws hebben we nu niet, dus we houden ons aan dat uur. We leven er maar op los, weten eigenlijk niets van wat de voorspellingen zijn voor de verkiezingen van 9 juni. Lezen ook geen Amerikaanse kranten, zien die ook nergens. - We leven vrijwel buiten de roerige maatschappij. Nog een dag of elf. - Zwemmen in de oceaan schijnt (nog) vrij koud te zijn, de Colorado hier is prima op temperatuur.

Nog een paar foto's, waaronder op verzoek van Herman een ratelslang die een poos geleden voor onze camper over straat ratelde. Wim

Ik heb aan dit verhaal weinig toe te voegen.......het is warm, en de airco staat vol aan. Maar drijven en wat zwemmen in die machtige rivier was heerlijk! En zo blijkt weer, met hoe weinig je heel gelukkig kunt zijn.
Els

Tucson......cactussen......hitte

                                      kolibri                                                                   tussen cactussen

dinsdag 1 juni is het nu, en we zijn beland in TOPONAH, in het Saddle mountain RV-park.Gisteren waren we in Tucson, in de Gilbert Ray Campground, dat in het Saguaro national park ligt. daar was geen internet, dus konden we niet schrijven.
We waren gisteren vrij vroeg uit Holbrook vertrokken, en hadden een werkelijk schitterende tocht over bergpassen, langs canyons, omhoog, omlaag, en de meest prachtige planten, bloemen, en uitzichten. We wilden naarTucson (Zuid Arizona), om de cactussen daar te zien, en wel vrnl het Saguaro National Prk. We hadden een RV camping op het oog, Justin's of zo, en reden daar dank zij Tomtomster, zonder probleem naar toe. Stapten uit, en het was alsof we in een heteluchtoven terechtkwamen. Enfin, dat wisten we  (dat hadden Mac en Caroline ons verteld; juni is de heetste maand in Tucson; het was 31 mei, maar ach.....), maar dat het zo was...............nee, dat had ik me althans niet gerealiseerd.Nou ja, niet gezeurd. De camping had geen schaduw, maar leek prima, plaats genoeg. Een office was er niet, en we moet onszelf registreren. Merkwaardig, maar we zagen op de plattegrond geen toiletten en geen douche aangegeven. Tja......
Es even goed in de gids gekeken, en geconstateerd, dat elke camping daar er op rekent dat je 'selfsupporting" bent. Nou ja, wij hebben ook wel een w.c. en ook een douche, maar eerlijk gezged: de douche hadden we nog nooit gebruikt, en de wc alleen 's nachts af en toe, en eigenlijk willen we dat wel zo houden.

Na overleg besloten we eerst dan maar het nationale park te gaan, en daarna nog eens rond te kijken naar een camping. Dat deden we, de hitte trotserend. Het park bestond vrnl uit een enkele "loop", een rondweg, vanwaar uit je dan verschillende wandelingetjes kon maken. Opgewekt op pad. de afslag naar de loop naderde en, o schrik, geen geafalteerde weg; toch maar proberen; het zou uiteindelijk maar 5 mijl zijn. maar ja..........steil omhoog, en erg slecht wegdek. na een mijl omgekeerd (op zichzelf al een kunst, maar, zoals ik al eerder heb vermeld: Wim is een superchauffeur, ook na al een lange rit, en met enorme hitte.) Intussen hadden we al heel wat saguaro's gezien, en andere cactussen, en we besloten, na nog wat gefotografeer, naar een camping om te zien. Het meisje (ranger) aan de kassa, had ons verteld dat je met een RV ook wel op de Gilbert Ray Camping kon staan, en volgens haar waren daar wel toiletten. Nou, dat leek ons wel, want vlakbij. En ja, we kwamen en konden overal gaan staan, want er waren erg weinig mensen; ik geloof dat ik drie tenten en nog twee campers in de verte heb zien staan....Ook hier moest je jezelf registreren. En zo waren we dus echt op een supermooie camping beland, in grote eenzaamheid!! Doodstil. helaas heel erg heet; dat bleef het tot diep in de nacht. Maar goed de saguaro';s hebben we gezien en meegemaakt! Ik durfde 's nachts niet naar het toilet, hoewel we er niet ver vandaan waren gaan staan, vanwege de ratelslangen.

Eigenlijk zijn wij niet zo toegerust om die enorme hitte te kunnen verdragen, en eigenlijk wilden we ook meteen weer weg daar. Nergens bescherming, want geen bomen; alleen maar palmen en saguaro's, en die geven geen schaduw.
Om toch nog iets anders ook gedaan te hebben daar, (en dat was het advies ook van het eerder genoemde meisje) gingen we voor vertrek, eerst nog naar het Desert-Museum, dat ook op dat terrein is. Enorm groot, en heel erg de moeite waard. Zeer instructief, en goed gedaan. een mix tussen buiten en binnen, planten en dieren, gesteenten, en alles wat  met dat gebied te maken heeft. Hoewel we bijna smolten, hebben we er toch zo'n twee-en-een-half uur doorgebracht.
En toen gingen we op weg naar (hopelijk) koelere oorden.........iets naar het Noorden, en iets naar het Westen, zo'n 180 mijl van Tucson. Toponah heet dit gehucht, of dat is het niet eens; het is vrnl dit resort. We weten nu dat deze streken in de winter bevolkt worden door gepensioneerden. dat had ik wel eens gelezen en ik dacht dat dat voor Florida gold, maar het is hier dus ook zo. Die mensen (oudjes??? nou, het zijn wel leeftijdgenoten van ons, hoor) zijn hier nu weg. In het museum zei een gids tegen ons ; "you will have a beautiful and calm day; the snowbirds have gone, so it is very quiet...."SNOWBIRDS worden ze dus genoemd!!! Onthouden!
Na de lange rit (En Wim blijft maar stug doorrijden met vaste hand en vrolijk gemoed! ) stapten we uit. "En nu hopen" zei Wim " dat het hier iets koeler is". Nou, niet echt, maar wel meer wind, en nu staat er een fris windje; dat zal wel helpen.
Wat ook hielp, is het zwembad, waar we lekker in gingen drijven,. verder is het hier niet gezellig, maar wel prima. Omringd door muren, en 1 palm op iedere RV-plaats, verder geen groen te bekennen. de toiletten en zo zijn ver weg, maar goed: ze zijn er, en de douche was heerlijk! En er is permanente bewaking. Steeds rijdt er zo'n golf-karretje langs.
Dit is dus weer een nieuwe ervaring! eerst lopen in de sneeuw in dan smelten bij 40 graden!

ELS                                     saguaro's








Ons kampeerterrein, met onze camper en palmen.


Els heeft gelijk: over de honderd graden is verlammend voor je activiteit. 103 of 104, dat is 38 of 39 Celcius, te warm. Maar de cactussen waren er, en ze waren inderdaad bijzonder, dus we zijn tevreden.
Wat Tucson voor een stad is kan ik niet zeggen, hij mist de menselijke maat. Wegen, gebouwen, veel verkeer, veel brede straten, tientallen kilometers lang. Lopende mensen zie je niet, maar downtown zullen ergens toch wel winkels zijn. Als je denkt dat je er bent, omdat je de straat gevonden hebt, is het huis of de camping vog 5 kilometer die straat in. Onwijs ruim, onwijs groot, onwijs niks. We begrijpen dat Mac en Caroline, onze Silvertonse gastheer en -vrouw, hier zomers niet willen wonen.

We zijn dus voor de warmte gevlucht, maar het door Els genoemde museum, dat we vanmorgen om half acht betraden, was uit de kunst. Een van de best ingerichte musea die ik gezien heb. Instructief, gevarieerd, veel bijzondere dingen, ruim opgezet, grappige bij-de-les-houd-opzetjes, goed onderhouden, niet te makkelijk gemaakt, levende waar ook, coyotes, kolibri's (er waren in het gebiedje waar ze rondvlogen 12 soorten, allemaal mini-vogeltjes, die heel dichtbij komen en stilstaan in de lucht, eentyje zal er vlak voor mij n oor, ik dacht dat hij aan mijn oor-haartjes zou gaan trekken die de kapper al of niet korter maakt bij het knippen (bij de ingang stond dat ze wel eens een draadje uit je trui pikken. Ik stop, want deze camping geeft ons maak 90 minuten blogtijd.

Morgen nog wat foto's. Wim

petrified forest

Het was niet moeilijk een beetje op tijd te vertrekken, want we stonden weer vroeg op. Het was heel koud de laatste helft van de nacht, en onze extra fleecedekens deden weer goed dienst. De kachel sprong zelfs tweemaal aan in de loop van die laatste uren.
Het was dus nog voor half acht dat we reden, Ons doel was Gallup in eerste instantie. Het landschap was heel kaal en nogal saai. Woestijn eigenlijk met hier en daar een rare rotsformatie. Ik dacht al gauw: wat doen we eigenlijk in Gallup, als de omgeving zo verschrikkelijk is? We waren na twee uur rijden op zoek gegaan naar een pauze-plaats; nou, die was er gewoon niet, en je kan moeilijk naast de weg je camper parkeren. Maar gelukkig; ineens (het was vlak voor een plaatsje,) was er een zijweg, die de ingang tot een Highschool bleek te zijn. Enorm terrein, met enorme gebouwen (laagbouw), evenwel zonder ramen (!), en immens groot parkeerterrein. Alles helemaal verlaten. Wij konden dus makkelijk midden op dat parkeerterrein gaan staan, en pauzeren. Wat nieuwsgierig naar  binnen gekeken, bij de voordeuren dan. Enorm kaal allemaal.
Intussen hadden we besloten maar meteen door te karren naar het "petrified forest", een natuurpark dat we toch wilden bezoeken. Aldus gedaan. En geen spijt van gehad. Een woestijnvlakte, en je zou niet vermoeden dat daar uberhaupt eenn natuurpark was! Ging totaal verloren in het woestijnlandschap; ik kan het niet beter omschrijven. Het gewone werk: een entree (onze annual pass is nog steeds zeer nuttig), een visitor's centre, met alle nodige en nuttige informatie, een weg door het park van Noord naar Zuid( 28 mijl) die je kunt rijden, met hier en daar uitstappunten, met aanwijsborden en soms een kleine of grotere wandeling naar verschillende bezienswaardigheden.
De eerste keren dat we er uit gingen, zagen we "badlands" (zoiets als in S. Dakota, maar iets gekleurder) en de "painted desert"......wat een raar verschijnsel! Ook nogal wat petroglyphen gezien. Later maakten we een wandeling, ook door badlands, maar daar lagen al zeer veel versteende stukken hout. Tot slot kwamen we bij het Museum, van waar een aantal wandelingetjes gemaakt konden worden, o.a. naar de "long logs" en de "giant logs". Dat was wel spectaculair, en de uitleg, die we per toeval aanhoorden van een ranger, was uitmuntend. Hoe die bomen versteend waren en waar ze vandaan kwamen, en hoe lang dat allemaal geleden was, en welke dieren er toen in die tijd daar leefden, en welke planten. De grootste boom die er lag, had de bijnaam "old faithful" .

Heel interessant allemaal weer. Wel heel erg heet!!! Na afloop van de laatse wandeling zei Wim ineens "nu heb ik er wel genoeg van. Ik wil naar huis." Dat was een leuke opmerking, want ons "huis", jawel, dat stond op de parkeerplaats, en we hadden nog geen plek om dat ergens neer te zetten! We reden naar Holbrook (14 mijl) weer over een lange rechte weg omzoomd door groen/grijs niks,  en vonden direkt (onze tomtomster wist de weg goed) een plek op deze vrij lege (KOA) camping. Trouwens, ook in het park was het helemaal niet druk.Geen spoor van een druk Memorialday weekend! Ook hier is het erg warm, hier en daar een boompje. maar goed, je eigen camper geeft wel wat schaduw. Ik maakte een salade, we aten, en douchten, en we zullen wel vroeg naar bed gaan.

En het warmste stuk moet nog komen!!! Tucson..............daar is het in juni op z'n heetst.................

Highschool in Navajo-gebied

de grootste versteende boom van het park

ELS

P.S. Onderweg werd het een uur vroeger (Arizona, Pacific time in de zomer).

Mesa Verde

Bij wielrennen denken we niet direct aan de VS. Maar dat er de afgelopen jaren twee Amerikaanse winnaars van de Tour de France konden zijn werd me vanmorgen duidelijker toen we, om kwart over zeven van de camping vertrekkend, tien minuten lang de grote weg niet opkonden vanwege een fietswedstrijd. Sinds 39 jaar wordt er eens per jaar een race gehouden van Durango naar Silverton, en dit jaar was dat vandaag, 29 mei. Maximum aantal wedstrijdrijders 1500, een aantal dat veel te laag gehouden wordt, wat er de oorzaak van is dat velen hors concours ook die afstand rijden. De Highway richting Silverton zou vanmorgen vele uren afgesloten zijn voor normaal verkeer, om de fietskaravaan doortocht te verlenen. Gelukkig moesten wij de andere kant op, maar we konden zonder politiehulp niet door de eindeloze stroom fietsers en volgauto's heenkomen. En toen we door Durango reden was er overal spektakel, half acht 's ochtends dus. En al die mensen rijden voor hun plezier die 70 km. met een paar cols, zogenaamd om te bewijzen dat ze sneller zijn dan het treintje.

Zover was Wim, en toen "moest" hij afwassen, dus ga ik verder.

Mesa Verde - cliff palace

Het was weer een mooie, en rustige tocht. TochtJE, want tot Mesa Verde, waar we heen wilden, was 40 mijl. We zagen uit de verte al een enorme rotskolos, een tafelberg; en dat is Mesa verde. We gingen naar boven; tien mijl lang over een weg die ze aan het renoveren (keep Americans at work!) zijn; hobbelig, gaten, zonder bovenlaag. Daarna de ingang en toen nog 12 mijl naar het Visitor's center. Daar kochten we een kaartje voor een guided tour naar cliff's palace om half elf. Dat was nog een mijl of zes rijden. We namen daar op de parkeerplaats wat te drinken, en vervoegden ons bij de gids. Een merkwaardige jongen; ik vermoed autistisch, en oorspronkelijk doofstom. ik verstond maar weinig van wat hij zei, de helft slikte hij in, maar het was genoeg om te weten te komen wat we wilden weten. Hij nam ons mee de berg af, naar de dwelling, die de grootste is van N. Amerika; cliff palace, 121 kamers, 21 woon-, de rest voor opslag. Indrukwekkend, en mooi bewaard, en hier en daar wat gerestaureerd. Het complex was bewoond tussen 600 en 1270. De reden waarom ze toen vertrokken, is niet helemaal duidelijk. Ws droogte. Verschillende Indianenstammen zeggen dat ze van hen afstammen. Heel fotogeniek allemaal, en er werd weer heel wat geknipt met de digitale camera's. Ik heb thuis zeker de helft verwijderd!

Na deze tour, die vrnl uit "staan luisteren" en een beetje dalen en later klimmen bestond, gingen we naar een ander punt; het museum.

Petroglyph - trail

Van daaruit lopen een aantal wandeltrails, en we namen de "petroglyph-trail". Twee uur. Dat was een geweldige en spectaculair mooie wandeling, en we genoten enorm van de rotsen, uitzichten, en fraaie planten en bloemen. Ik moest er steeds denken hoe leuk onze klimgeit Anne dat ook gevonden zou hebben! Klimmen en klauteren. Tot de petroglyphen dus; dat was het doel. Ingekraste rotstekeningen, o.a. twee vogeltjes, mensen, een hond, en een paar abstracte dingen, die ik onmiddelijk als het apestaartje herkende. (Wim zag dat niet trouwens). Daarna volgde een zeer, zeer steile klim naar boven (pijlen volgen), en een wandeling door een pygmee-bos (lage bomen), met cactussen en heel veel yucca's. Wel warm!

Onder de ruitewissers zat een WARNING (geen bekeuring)..... we stonden op een plek waar geen R.V.'s mochten staan. Direkt deze auto verwijderen. Thank you.

na twee-en-halve km. rotsen - de petroglyph

Nou, dat deden we, want we gingen toch weg. En we daalden weer Mesa Verde uit. Mooie dag en veel gezien, de beentjes flink geroerd. Naar Cortez gereden ( 8 mijl) en daar staan we nu, met het uitzicht op de bergen van Mesa Verde. KOA-camping weer; die zijn meestal goed, en ook deze lijkt prima. Om 6 uur nog even naar een demonstratie kettingzaag-beeldhouwen gaan kijken. Een sculptor die beelden uit een boomstam zaagt met allerlei maten kettingzagen. Toevallig heb ik dat een tijd geleden ook al eens gezien op het plein in Velp, tijdens de Velleper donderdagen, dus ach.................

Intussen wordt het kil; de zon is weg. het belooft weer een koude nacht te worden.

ELS

Cortez - uitzicht achter de camper