Durango-Silverton

Vanmorgen om half negen op de trein gestapt. Stoomlocomotief plus acht wagons, waaronder de Silver Vista met glazen dak waarin wij zaten. Ik was vergeten hoe smerig en dik de rook van een stoomlocomotief kan zijn. Zwart, bruin, blauwig soms, aanvankelijk nauwelijks door de wind verwaaid. Je wende er wel aan en het werd ook wel minder.
Dit schreef Wim, en ik ga verder.
We bleken in een superwagon te zitten, met een " personal attendant" genaamd Ellie (echt waar!). Ze legde alles uit onderweg en wees op de mooiste plekjes, en bracht ondertussen drankjes en "honeybuns" rond. Prachtig weer, strakblauwe lucht, met zon, en superuitzichten. 1000 meter gestegen in drie en een half uur. Af en toe stopte de karavaan, o.a. om water in te nemen, maar ook om water uit te spuiten aan de zijkant van de loco; dit is om aanslag te verwijderen. Prachtige tocht dus, door nauwe canyons, en langs fraaie dalen, en steeds de rivier de Animas in de buurt. Heel woest en af en toe een waterval. De in het vooruitzicht gestelde elks en/of muledeer, of zelfs een beren, bleven uit, maar ja...........
In Silverton was het beduidend kouder, maar wel die fantastische lucht en de zon! Wij liepen meteen naar het olijfgroene huis van Mac en Caroline, dat ze ons gisteren aangewezen hadden. Als we ons al stiekum afgevraagd hadden, ze wel werkelijk op ons gerekend hadden, werd weggenomen door een gele vlag met " WELCOME" erop boven de voordeur. En er was een tafel gedekt voor ier personen, dus..............
veel gepraat over van alles en nog wat. Interessante man, die Mac. Overal in de USA gewerkt (arts) en gewoond. Ook gewerkt in Inianenreservaten b.v. Maar ook erg nieuwsgierig naar ons en Nederland. Enfin, te kort (we moesten om half drie bij de bus zijn) om echt goed kennis te maken, maar lang genoeg om het iets meer dan oppervlakkig te laten zijn. Waarschijnlijk nogal sober levende mensen, goed vroom ook.De lunch bestond uit aardappelsoep met wat toastjes en sla, en een ijsje na, met koffie.
 Ik heb zelfs even op een paar fluiten gespeeld, twee Indiaanse en twee heel ouwe blokfluiten!!! Mac wou ons perse hun huis laten zien. het oude huis ( van 1906) hebben ze vorig jaar uitgebereid met een nieuw er aan vast.Heel erg leuk, en inventief. De inrichting met veel hout, zelfgemaakte meubels, en tweedehands gekochte dingen. Het werd weer later dan we hoopten, en hij bracht ons uiteindelijk met de auto naar de bus/treinhalte! En we waren dus op tijd. Adressen uitgewisseld. Grappig dus.

De busreis was ook mooi, maar dat was de weg die wij gisteren gereden hadden. Voor Wim wel leuk, want hij had gisteren niet zo van het uitzicht genoten natuurlijk. Ik was zo slaperig, dat ik steeds wegsukkelde, als een echt oud vrouwtje......

Gauw de shuttle genomen naar de camping en zo konden wij om 6 uur " onze" trein ook langs zien komen............beduidend leger, want een groot aantal mensen verkiest voor de terugweg de bus! In zo'n trein schud je ook behoorlijk heen en weer, en je merkte dat de meeste mensen na een uur of twee best wel moe werden, want in het begin sprong iederen heen en weer, om overal vandaan foto's te nemen, en dat gedoe werd gaandeweg minder, en in het laatste half uur van de reis zaten de meeste mensen gewoon op hun plaats! Geen spijt dus!!!
Even een paar foto's proberen.

In de Vista-wagon met glazen dak

Els en de langskomende trein

Caroline in haar keuken

Els