Diversen

      

deze foto had ik willen plaatsen gisteren,. maar ik kon hem even niet vinden. Ik weet nu dat ik de vlag moet uithangen als ik iemand gastvrij wil ontvangen?\! Het is dus het (oude) huis van Mac en Caroline. Het nieuwe kun je niet zien; is er achteraan gebouwd.

Intussen hadden wij een soort rustdag vandaag. D.w.z. zitten lezen tot 11 uur...........toen boodschappen gaan doen bij de Walmart. Dat vind ik altijd een uitje en Wim vindt het ook niet erg, eigenlijk ook wel leuk. Immens groot, en ze hebben gewoon ALLES. En bovendien zijn ze altijd aardig en hulpvaardig. Bij de kassa is het nooit dringen, en de cassieres pakken alles voor je in in plastic zakken, die in een daartoe gemaakt molentje ronddraaien, zodat je alleen maar die plastic tas hoeft te pakken en in je kar te zetten. En ze doen dat supersnel, en superhandig. De plastic zakken gebruiken we voor het afval, en voor andere zaken; zeer handig.

Daarna hebben de kar neergezet bij het begin van een wandeling langs de rivier. We aten eerst wat, en deden toen die wandeling. Erg leuk, en niet zo ver. helemaal langs de woeste rivier, waarin zich af en toe rafters bevonden. Je hebt absoluut niet het idee dat je in een stad loopt. Aan het eind (nee, het pad liep door maar dit was het beste punt om de bus te pakken) gingen we naar de bushalte en lieten ons weer naar het beginpunt brengen. Het viel me weer op, dat iedereen hier behoorlijk relaxed en goedgemutst is. De buschauffeur, de tieners die in- en uitstappen (thank you!) en gewoon de mensen die je tegenkomt. Vaak groeten, en als ze maar enigszins denken dat je van ver komt, meteen vragen waar je vandaan komt. En dan blijkt heel vaak dat iemand ook Nederlandse voorouders heeft. Ja, wij zijn een ondernemend volkje.

Op de camping konden we niet op onze mooie plek terecht (vandaar dat we om 11 uur weg moesten), maar moesten we een verdieping hoger (die plek is kleiner en op onze " oude" plek staat nu een bakbeest ; tja, wat hebben wij toch een klein campertje!!"). ook prima, alleen is het nu veel drukker en naast ons staat een wat rommelig Amerikaans gezin. Ik heb nog een was gedaan, en verder hebben we zitten lezen. Ik heb geen foto's gemaakt. Morgen gaan we verder, en vanwege dit drukke vakantieweekend hebben we besproken.

En nu is mijn broertje jarig. Gefeliciteerd!

Els

Walmarkten zijn er in diverse formaten, die van vandaag was ook voor zo'n winkel groot, uitgestrekt. Je kent buitenlandse ordeningsprincipes niet altijd; een afwaskwast vind je niet bij de kitchenware, maar bij borstels, 50 meter verderop, dus je zoekt je soms de kriebels. Maar erg aardig was onze laatste boodschap: Els wou band hebben, ribbon, en eenmaal gevonden bleek de betreffende afdeling groot en goed gesorteerd. Els vond wat ze wou, maar had slechts een paar kleine stukjes nodig. Er zat zo'n 50 yard op een rol. Met zulke huis-tuin-en-keuken-wensen was evenwel rekening gehouden: de prijs per yard, 25 dollarcent in dit geval, stond vermeld. Els vond dit allemaal eigenlijk te lastig, maar ik was benieuwd naar de praktijk. De ribbonmevrouw werd erbij gehaald, en, tot mijn grote en nostalgisch gekleurde genoegen peuterde die de rol los en mat toen, op dezelfde manier als wijlen mijn grootmoeder dat 65 jaar geleden deed (opa had een zaakje in garen en band) langs een yardstick (toen: ellestok) de gevraagde twee yard af. Dat ze de rol daarbij uit haar handen liet vallen en dat die toen keurig afrollend een gangpad opging, en dat ik die voor haar opraapte en althans gedeeltelijk oprolde, was een mooie apotheose. Els weende om haar afwezige camera.

Een ander leermoment was gisteren, toen we onderweg van Durango naar Silverton met onze trein twee keer stilstonden. Van te voren waren we allemaal gewaarschuwd nooit uit te stappen, ook niet eventjes, want je werd niet bewaakt en als je verdween ook niet gemist, en de route van de trein komt niet in de buurt van begane wegen of paden. Die twee stops zijn er om water in te nemen, een keertje was dat bij een waterval en de tweede keer bij een daarvoor gebouwde houten watertoren. Het leermoment was, dat een stoomlocomotief zulke grote hoeveelheden water gebruikt. Ik moest vroeger mijn stoonmmachientje wel bijvullen, maar dat kwam dacht ik vooral omdat de speelgoedpakkingen veel water doorlieten: het spoot en drupte altijd op niet bedoelde plekken. Ik herinner me niet dat de treinen vroeger water innamen. Die hoefden natuurlijk ook niet te klimmen. (Het hoogteverschil tussen begin en eind is overigens geen 1000 meter, zoals ik eerder schreef, maar iets minder dan 850 meter. De afstand was juist: 70 kilometer.)

De weg terug (Silverton-Durango) deden we per bus, een prachtige weg door het hoogebergte, met besneeuwde bergen rondom. Een van de tien mooiste 'byways' van de VS. Dat uitzicht mis je als je aan het stuur zit: we hadden die weg een dag tevoren in de camper ook gereden, en ik herinnerde me vooral haarspeldbochten, steile hellingen omhoog, steile hellingen naar beneden, ruimte maken voor sneller verkeer en dat soort dingen.

Het was eergisteren volle maan, we hadden hem elke avond zien groeien, kenden hem al vanaf dat hij nieuw was. Zat altijd in de weg om een echt mooie sterrenhemel te hebben, en sommige campings hebben ook nogal veel verlichting. Zit eigenlijk te wachten tot de maan vroeg onder is en de camping donker. Die nachtluchten van vorig jaar, sterren in het pikkedonker waren subliem.

Onze gastheer gisteren in Silverton was arts van beroep en had onder meer gewerkt voor de Amerikaanse National Health Service. Dat is kennelijk iets heel anders dan de NHS in Engeland. Deze service is er voor bepaalde diensten als de kustwacht, sommige andere overheidsdiensten en Indianenreservaten. Over contact met Indianen zei hij, dat het altijd moeilijk bleef. Hij had ervaring in Alaska met de (ben ik vergeten), de Hopi's en de Apachen (hij sprak de laatsten uit zoals wij die helicopters). Vertelde over suikerziektepatienten, die bij Indianen veel voorkomen. Over amputeren van tenen, onderbenen, dingen die je krijgt bij ernstige diabetes. Maar dat ze als hij de ziekte niet kon stoppen, en dat kon hij niet, ze meestal naar de medicijnman verdwenen en zich niet meer lieten zien. (Ik dacht bij mezelf dat dat verdwijnen ook een andere oorzaak kon hebben, maar kwam er in onze kortdurende conversatie niet toe daar verder naar te vragen.)

Beddegaanstijd.  Morgen naar Mesa Verde; KOA-camping besproken in Cortez, even verderop.

Wim