Onderweg

Vandaag passeerden we weer een tijdzonegrens; Central time werd Mountain time. Halverwege Zuid-Dakota in the middle of nowhere werd het  een uur vroeger; in no time. We zullen deze reis alle tijdzones van het aaneengesloten deel van de VS (dat zijn alle staten behalve Alaska en Hawai, die hebben hun eigen tijd) benutten. Driemaal een tijdgrens oversteken. En omdat je achter het stuur niet steeds maar kunt denken wat is het hier groot heb je een mooie aanleiding om je over toeval en willlekeur in ons tijdsysteem te verbazen. Zouden de Babyloni-ers (ik ga er iets aan doen, Anne, als ik er aan denk op een moment dat ik tijd heb) zes vingers en tenen hebben gehad? Over veel wonderlijke tijddingen.

De bewoonde wereld, waar veel mensen om je heen zijn, heeft hier in Amerika een aantal verschillen met die van ons. Er is een structureel verschil in het aantal dikke, gezette, corpulente mensen. Die zijn er hier meer dan in Nederland. Soms wanstaltig, soms best leuk om te zien. Er is een categorie jonge vrouwen, zo van twintig tot veertig jaar, vrij kort van stuk, blank, gekleurd of negro-ide, die niet gewoon te dik zijn, maar veel te dik. Onder hun middel dijen ze zo uit dat ze met een langzame schommelpas moeten lopen omdat ze hun benen niet snel voor elkaar kunnen zetten. Bolle wangen, volle hals, onderkinnig, maar met een jeugdig elan, vriendelijke blik, vlotte manier van doen. Zo te zien zonder last te hebben van hun lichaam. In de Wal-marten, op de boodschappenpleinen, de secretaresse in de office waar we de camper moesten halen, de 'reisleidster' van onze bus van Chicago naar Elkhart, allemaal vertegenwoordigsters van een bij ons thuis in Nederland afwezige categorie. - Dikke jongemannen zijn er ook veel, zij wekken vooral weerzin op. - Me dunkt dat die dikworderij niet lang meer kan doorgaan.

Onderweg nemen we zo nu en dan onze pauze op een daartoe aangelegde 'rest area'. Daar kun je een plas doen, en er zijn meestal buiten wat tafeltjes, of picknicktafels waar je kunt zitten om even uit te rusten. Geen restauratie, geen koffie, geen handel. Aangelegd en onderhouden door de staat. Soms is er een goededoelenorganisatie die genoemd wordt als hulp, een enkele keer een bedrijf dat er voor zorgt dat het gras bijgehouden wordt. Maar het is bijna een vreugde om daar naar het toilet te gaan, het is er altijd schoon, de dingen doen het, kranen, zeepdispensers, handendroogmachines, er ligt geen los WC-papier, er zijn geen graffiti.
In andere landen is het meestal alleen maar in orde in grote wegrestaurants, zelden in publieke gelegenheden.

Els is al weer een poosje onder zeil. We hebben de coyotes die hier nogal veel voorkomen horen huilen, kreten geven. Er zijn hier veel ratelslagen, veel bordjes met waarschuwingen. Vanmiddag op een parkeerterreintje waar we bij vergissing opgereden waren kronkelde er eentje voor mijn kerende camper. Ik nodigde Els uit om gauw een foto te maken, maar ze wilde niet, is panisch voor slangen. Het hoefde trouwens niet snel, want hij kronkelde niet erg effici-ent over het terrein. Tijd genoeg om een paar foto's te schieten. (Els zei later dat ze dacht dat ik haar vroeg om uit de auto te stappen voor die foto, en dat ze daarom nee gezegd had. Ik geloof niet dat ze kwade bedoelingen bij mij veronderstelde.) - Toen vanavond onze campingbaas ons zei dat we de coyote's misschien zouden kunnen horen als we naar een pad aan het eind van de camping liepen, vroeg Els of hier ook ratelslangen waren. Ja, dat dacht hij wel, maar als er mensen op de camping waren hielden ze zich schuil: ze hielden niet van drukte. Hij zag er zo nu en dan wel eentje; die schoot hij dan dood.

Bedtijd. Wim