dinsdag 1 juni is het nu, en we zijn beland in TOPONAH, in het Saddle mountain RV-park.Gisteren waren we in Tucson, in de Gilbert Ray Campground, dat in het Saguaro national park ligt. daar was geen internet, dus konden we niet schrijven.
We waren gisteren vrij vroeg uit Holbrook vertrokken, en hadden een werkelijk schitterende tocht over bergpassen, langs canyons, omhoog, omlaag, en de meest prachtige planten, bloemen, en uitzichten. We wilden naarTucson (Zuid Arizona), om de cactussen daar te zien, en wel vrnl het Saguaro National Prk. We hadden een RV camping op het oog, Justin's of zo, en reden daar dank zij Tomtomster, zonder probleem naar toe. Stapten uit, en het was alsof we in een heteluchtoven terechtkwamen. Enfin, dat wisten we (dat hadden Mac en Caroline ons verteld; juni is de heetste maand in Tucson; het was 31 mei, maar ach.....), maar dat het zo was...............nee, dat had ik me althans niet gerealiseerd.Nou ja, niet gezeurd. De camping had geen schaduw, maar leek prima, plaats genoeg. Een office was er niet, en we moet onszelf registreren. Merkwaardig, maar we zagen op de plattegrond geen toiletten en geen douche aangegeven. Tja......
Es even goed in de gids gekeken, en geconstateerd, dat elke camping daar er op rekent dat je 'selfsupporting" bent. Nou ja, wij hebben ook wel een w.c. en ook een douche, maar eerlijk gezged: de douche hadden we nog nooit gebruikt, en de wc alleen 's nachts af en toe, en eigenlijk willen we dat wel zo houden.
Na overleg besloten we eerst dan maar het nationale park te gaan, en daarna nog eens rond te kijken naar een camping. Dat deden we, de hitte trotserend. Het park bestond vrnl uit een enkele "loop", een rondweg, vanwaar uit je dan verschillende wandelingetjes kon maken. Opgewekt op pad. de afslag naar de loop naderde en, o schrik, geen geafalteerde weg; toch maar proberen; het zou uiteindelijk maar 5 mijl zijn. maar ja..........steil omhoog, en erg slecht wegdek. na een mijl omgekeerd (op zichzelf al een kunst, maar, zoals ik al eerder heb vermeld: Wim is een superchauffeur, ook na al een lange rit, en met enorme hitte.) Intussen hadden we al heel wat saguaro's gezien, en andere cactussen, en we besloten, na nog wat gefotografeer, naar een camping om te zien. Het meisje (ranger) aan de kassa, had ons verteld dat je met een RV ook wel op de Gilbert Ray Camping kon staan, en volgens haar waren daar wel toiletten. Nou, dat leek ons wel, want vlakbij. En ja, we kwamen en konden overal gaan staan, want er waren erg weinig mensen; ik geloof dat ik drie tenten en nog twee campers in de verte heb zien staan....Ook hier moest je jezelf registreren. En zo waren we dus echt op een supermooie camping beland, in grote eenzaamheid!! Doodstil. helaas heel erg heet; dat bleef het tot diep in de nacht. Maar goed de saguaro';s hebben we gezien en meegemaakt! Ik durfde 's nachts niet naar het toilet, hoewel we er niet ver vandaan waren gaan staan, vanwege de ratelslangen.
Eigenlijk zijn wij niet zo toegerust om die enorme hitte te kunnen verdragen, en eigenlijk wilden we ook meteen weer weg daar. Nergens bescherming, want geen bomen; alleen maar palmen en saguaro's, en die geven geen schaduw.Om toch nog iets anders ook gedaan te hebben daar, (en dat was het advies ook van het eerder genoemde meisje) gingen we voor vertrek, eerst nog naar het Desert-Museum, dat ook op dat terrein is. Enorm groot, en heel erg de moeite waard. Zeer instructief, en goed gedaan. een mix tussen buiten en binnen, planten en dieren, gesteenten, en alles wat met dat gebied te maken heeft. Hoewel we bijna smolten, hebben we er toch zo'n twee-en-een-half uur doorgebracht.
En toen gingen we op weg naar (hopelijk) koelere oorden.........iets naar het Noorden, en iets naar het Westen, zo'n 180 mijl van Tucson. Toponah heet dit gehucht, of dat is het niet eens; het is vrnl dit resort. We weten nu dat deze streken in de winter bevolkt worden door gepensioneerden. dat had ik wel eens gelezen en ik dacht dat dat voor Florida gold, maar het is hier dus ook zo. Die mensen (oudjes??? nou, het zijn wel leeftijdgenoten van ons, hoor) zijn hier nu weg. In het museum zei een gids tegen ons ; "you will have a beautiful and calm day; the snowbirds have gone, so it is very quiet...."SNOWBIRDS worden ze dus genoemd!!! Onthouden!
Na de lange rit (En Wim blijft maar stug doorrijden met vaste hand en vrolijk gemoed! ) stapten we uit. "En nu hopen" zei Wim " dat het hier iets koeler is". Nou, niet echt, maar wel meer wind, en nu staat er een fris windje; dat zal wel helpen.
Wat ook hielp, is het zwembad, waar we lekker in gingen drijven,. verder is het hier niet gezellig, maar wel prima. Omringd door muren, en 1 palm op iedere RV-plaats, verder geen groen te bekennen. de toiletten en zo zijn ver weg, maar goed: ze zijn er, en de douche was heerlijk! En er is permanente bewaking. Steeds rijdt er zo'n golf-karretje langs.
Dit is dus weer een nieuwe ervaring! eerst lopen in de sneeuw in dan smelten bij 40 graden!
Ons kampeerterrein, met onze camper en palmen.
Els heeft gelijk: over de honderd graden is verlammend voor je activiteit. 103 of 104, dat is 38 of 39 Celcius, te warm. Maar de cactussen waren er, en ze waren inderdaad bijzonder, dus we zijn tevreden.
Wat Tucson voor een stad is kan ik niet zeggen, hij mist de menselijke maat. Wegen, gebouwen, veel verkeer, veel brede straten, tientallen kilometers lang. Lopende mensen zie je niet, maar downtown zullen ergens toch wel winkels zijn. Als je denkt dat je er bent, omdat je de straat gevonden hebt, is het huis of de camping vog 5 kilometer die straat in. Onwijs ruim, onwijs groot, onwijs niks. We begrijpen dat Mac en Caroline, onze Silvertonse gastheer en -vrouw, hier zomers niet willen wonen.
We zijn dus voor de warmte gevlucht, maar het door Els genoemde museum, dat we vanmorgen om half acht betraden, was uit de kunst. Een van de best ingerichte musea die ik gezien heb. Instructief, gevarieerd, veel bijzondere dingen, ruim opgezet, grappige bij-de-les-houd-opzetjes, goed onderhouden, niet te makkelijk gemaakt, levende waar ook, coyotes, kolibri's (er waren in het gebiedje waar ze rondvlogen 12 soorten, allemaal mini-vogeltjes, die heel dichtbij komen en stilstaan in de lucht, eentyje zal er vlak voor mij n oor, ik dacht dat hij aan mijn oor-haartjes zou gaan trekken die de kapper al of niet korter maakt bij het knippen (bij de ingang stond dat ze wel eens een draadje uit je trui pikken. Ik stop, want deze camping geeft ons maak 90 minuten blogtijd.
Morgen nog wat foto's. Wim
Jullie hebben toch ook wel een ratelslang gefotografeerd neem ik aan .. :-) Zien! Zien!
BeantwoordenVerwijderen