Los Angeles

zondagavond, 6 uur.
De eerpels staan op, maar verder is er weinig "gewoons" aan deze omgeving. Het is dat ik (sorry, wij) zo enorm flexibel ben (c.q. zijn), want ook hier is genoeg om van te genieten, alhans blij over te zijn.
Groter tegenstelling is niet denkbaar, en ik vermoed dat we allebei nog wel es heimwee zullen hebben naar Santa Margareta ......
Gisteravond nog een lekker vuurtje gestookt. Toch niet al het hout opgemaakt,; er is nog een groot blok over.

Om 8 uur vanmorgen waren we klaar om te gaan. Nu had ik gisteren een kleine conversatie met een van de KOA-medewerksters gehad over boeken. Ik vroeg of ze ook "pick a book, leave a book" deden, maar nee. Dus praatten we wat over boeken en b.v. ook over Jean Auel, dat ik toevallig n m'n hand had. "My god", riep ze uit "that was a book! I could n't stop reading.........it pulled me and I forgot everything around me!!!" Dus: we hadden iets gemeenschappelijks.Ik zei dat ik eigenlijk om een boek verlegen zat, en toen bood ze aan iets van thuis voor me mee te nemen. En ja hoor, toen we om 8 uur voorbij de office reden, liep ze meteen naar binnen en kwam met een tas met 5 boeken er in weer naar buiten. "I'm done with those" read them, take them, or just leave them somewhere..."Ik zei nog dat we overmorgen naar huis gingen, maar nee, ik moest ze meenemen. Ik had mijn laatste twee boeken voor haar klaarliggen. En zo ben ik nu dus verdiept in "Memoirs of a geisha".......
Maar goed, de reis.
Prachtig landschap en het verliep allemaal zeer vlot. we hadden besloten meteen maar naar L.A. te gaan. En een camping uitgezocht waarvan we wel vermoedden dat het niet een aantrekkelijke zou zijn (juist vermoeden) maar wel de dichtstbijzijnde voor de aflevering a.s. dinsdag. En bovendien: dan zijn we er tenminste al in de buurt.
Het verkeer was enorm, en werd steeds drukker naarmate we dichter bij L.A. kwamen. 10-baans, en alle rijstroken behoorlijk gevuld. We hadden de route goed in 't hoofd, en bovendien doet de Tomtomster haar best, al spreekt ze alles raar uit. "richting los Angeles" klinkt dus net als je het schrijft. Zeker gezien de drukte (en nog niet eens vrachtwagens!!!) kun je wel stellen dat we soepeltjes naar deze camping reden. Een raar soort terrein, "Florence Village" heet het. veel stacaravans en van die halve huisjes, en iedereen is hier Mexicaans. Het is gelegen in een onaantrekkelijk soort buitenwijk, en alle zaken, benzinestations en wat niet al, is Mexicaans, en iedereen spreekt Spaans. Helaas was de offfice om 1 uur dichtgegaan, en wij waren er om half 2, en niemand kon ons inlichten, want niemand die we aanspraken verstond ons.
Maar goed, uiteindelijk kwam er toch een man, die wel wat Engels sprak, en die zei dat we de camper gewoon ergens neer konden zetten, en later naar nr 50 gaan, want daar woonde de assistent manager. Intussen konden we niet naar de w.c. en niet douchen of zo, want daar heb je een sleutel voor nodig. (hebben we intussen)
Oef............wat een prestatie als je er goed over nadenkt. Wim rijdt echt alsof hij niet anders gewend is, soepel switchend van de ene baan naar de andere, als T.T  zegt "links aanhouden", al heeft hij geen idee waarom. Af en toe vraagt hij aan mij of ik nog weet waar we zijn.............
We liepen wat in de omgeving. Er is een bus, dus morgen kunnen we de stad in, whatever that may be, want die stad is zo groot!!!!! En overmorgen laten we T.T.-ster ons naar de Rosecransavenue dirigeren, waar we om half 11 moeten zijn. Er is een transfer geregeld en betaald naar het vliegveld, da's mooi, en we vliegen om 16.30.....dus: dat moet toch te halen zijn??????
En nu de laatste maaltijd. Alles wat ik nog heb, gaat door elkaar, en ik denk dat het heerlijk wordt! En dan es bedenken wat ik allemaal in de trash gooi. We hebben toch veel troep die mee moet, en ik heb niet voor niks allemaal ouwe kleren meegenomen! En die 5 boeken....................nou, die lijken me allemaal wel de moeite waard!
En nu aan de stamp...........dag.
Els

De 'stamp' was voedzaam maar lekker, verbazend dat Els die dingen zo goed kan en ze ook nog leuk vindt. Inclusief de organisatie van boodschappen kiezen.
Het zit er dus bijna op. Het is moeilijk in te schatten wat het netto resultaat is. Ben je rijker, ervarener, wijzer, tevredener met je bestaan geworden. Och ja, dat zal wel. Kun je vrienden die je met een frons in hun voorhoofd vroegen of je nu wel helemaal naar Amerika moest, luchtvervuilend vliegen, in plaats van naar Terschelling, een bvestigend antwoord geven? - Je kunt zeggen dat je nog duidelijker dan tevoren ziet dat alles relatief is, zowel het belang van het vliegen als de zorg om luchtkwaliteit. In bergachtige gebieden word je geconfronteerd met geologische tijdschalen: die rode laag die daar schuin naar boven loopt met een dikte van 10 centimeter vertegenwoordigt een tijdsverloop van zes miljoen jaar. Dat zijn drieduizend 'Christusperioden': drieduizend perioden van 2000 jaar. Wij vinden 'onze' 2000 jaar belangrijk, maar dat is een willekeurige opvatting. Praktisch wel begrijpelijk, maar theoretisch g.p.o.o.t.s. (geen poot om op te staan). - Dus: het was een vakantie om met genoegen op terug te kijken. Veel gezien, nog niet alles verwerkt.

Els noemde al de ongewoonheid van het ontmoeten van Amerikanen die blijken nauwelijks Engels te spreken, of die een naar jouw idee eenvoudige vraag raar beantwoorden. 'Weet U hoe dat hier op dit terrein gaat? Wij zijn net aangekomen en weten niet goed wat we moeten doen.' "Office closed, come tomorrow."
De volgende hoorde me aan en knikte vriendelijk. Kon ik zomaar mijn camper ergens neerzetten? - Zwijgen.
Ik begon te vermoeden dat hij me totaal niet verstond en vroeg :"What would you do in my place?" De man glimlachte, keerde zich om en ging zijns weegs. We stonden op het punt zelf de knoop maar door te hakken, toen een auto voor ons stopte, waarvan de  chauffeur zo nu en dan onderhoudswerkzaamheden deed op het terrein. Met gulle gebaren wees hij ons de plaats die we wilden: zeker, prima, ik kon vast morgen wel betalen. Ik heb toen gezegd dat ik Wim heette en zijn naam bleek Iwan (of zo). Mijn bewijsje voor morgen.
- In de praktijk weten we erg weinig van de aanwezige praktische cultuurverschillen. En de verschillen tussen goed opgeleide maatschappelijk geintegreerde burgers en zij die moeilijk of moeizaam aan kost en cultuur komen.
We staan onder de aanvliegroute naar LAX, het internationale vliegveld. Verbazend hoeveel er binnenkomt. Niet eens zo hinderlijk, we worden niet weggebulderd, wel veel verschillende typen vliegtuig. Jammer dat ik geen spotter ben.
Wim

P.S., O ja, Herman. of andere ex LA-bezoeker: wat is het aardigst om zonder veel haasten in driekwart dag te gaan zien of doen in dowtown LA.? Kwartiertje rijden met de bus van hier.
We lezen morgenochtend wel of er suggesties zijn.