donderdag 3 juni                 wie weet wat dit is? grote struik met rode bloemen


Wim vroeg vanmorgen onder het rijden: "Is het nu woensdag of donderdag vandaag?" ik moest ook diep nadenken!
Weinig te melden. We vertrokken weer vroeg uit Tonopah, over de Interstate 10 verder naar het Westen. En nu zijn we beland in POMONA; dat is een wijk, of deel, van Los Angeles. Prachtige, stille, grote camping met overal bloeiende bomen en bloemen. het toppunt vind ik wel, dat in het vrouwentoilet een heel grote bos geurende rozen staat! Het is een KOA-camping, maar een deftige. De hele middag in het zwembad doorgebracht; wat gezwommen, wat gestoomd in de hot tub, veel gelezen, en geluierd. maar ook alle paperassen van de afgelopen periode weer es geordend. We beginnen nu aan een nieuwe fase; KUST.
Morgen dus naar de Pacific (uurtje), dwars door L.A. (maar dat is niet moeilijk) en dan in meerdere of mindere mate naar het Noorden. We hebben nog een dag of tien daarvoor, dus................
En het heerlijke is: prachtig weer, lekker fris. Onze energie komt terug!!! ELS

De weg van Blythe aan de Colorado, op de grens van Arizona en California, naar hier, Pomona in de agglomeratie Los Angeles, was 200 mijl, bijna pal oost-west over de Interstate 10. En nu is het nog zo'n 50 km. naar de kust. Groot land, deze staat, 20 keer Nederland qua oppervlakte en ruim tweemaal zoveel inwoners: 35 miljoen. - Eerst hadden we honderd mijl woestijn, vierbaansweg, niet heel druk, maar je wordt toch regelmatig gepasseerd. De helft van de inhalers zijn grote vrachtwagens, eigenlijk rijdende containers. Na honderd mijl werd het drukker, de weg werd achtbaans met op twee van de vier banen constant auto's. Ik dacht na een poosje aan het verkeer te zien dat ik wel ongeveer in Los Angeles was, maar de borden zeiden dat dat nog 70 mijl zou duren. Na 40 mijl (steeds achtbaans, dwz. vier rijstroken in beide richtingen) waren we in groot-LA, maar nog steeds 80 kilometer van de kust. Ik wachtte voortdurend op een aankondiging van een toeristisch informatiepunt, maar dat kwam er -in tegenstelling tot onze ervaring in bijvoorbeeld Colorado- niet snel: pas midden in groot-LA. We moesten daarvoor van de hoofdweg af, de stad in. Het was ook geen VVV-achtige aankondiging, maar een deftiger ikoon. Na een aantal straten wou ik omkeren, dacht dat we naar een congresgebouw of zo gestuurd werden, maar toen, op een ongebruikelijke paats, ergens tussen een paar huizenblokken was daar een representatief gebouw, dat op een informatie-bureau leek. Was het ook, leeg, zonder informerend publiek, met een deftige meneer die ons  allervoorkomendst te woord stond. Jazeker, hier kon je alles over California te weten komen, loopt U maar mee. In een plastic tas kregen we de mooiste brochures, die later heel adequaat bleken. Als we wilden konden we van hier gratis emailen, free Wifi, en ze hadden ook restrooms. Tevreden gingen we terug naar onze camper, maar toen we op onze weg naar buiten naar de restrooms zochten kwamen we na een paar mooie vestibules voor gesloten deuren. We hoefden niet zo nodig, hadden niet zo'n zin meer in de overvriendelijke meneer en vervolgden onze weg. Na 40 kilometer kwamen we aan bij de eerder uitgezochte camping. Een mooi, groen (er staan meer bomen en palmen dan campers) villadorp met een vriendelijke uitstraling.
- Toen we hier in Los Angeles uitstapten bleek het heerlijk weer, 25 graden schat ik. Normaal. Heerlijk. Weer wat kleren aan. Beetje frisjes. Gewoon, lekker.

Morgen naar de kust. Er is veel moois daar. Gaan we op af. Hebben we zin in.
Wim

in de restrooms......

Els roept voor de maaltijd. WIM